Όχι, δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά….κοινή ευρωπαϊκή, κοντοκλωσσούλα, βελζεβουλική (‘κοίτα με πώς ρίχνω σε αργή κίνηση τα μπιμπελό σου‘, «τι ωραία που παίζω με την ουρά του Γατούλη«, « τώρα θα σου καταφέρω μια τρικλοποδιά στις σκάλες…φτου, λίγο ήθελα«.Μετά από την εκπαίδευση του ‘νέοπα- λοκατζή’ ,(και αφού επέζησα) … μου αποκαλύφθηκε…τρυφερή, παιχνιδιάρα, βελούδινη, τετραπέρατη, ομιλητική, διεκδικητική, αφοσιωμένη…

Η ζωή με την Αντριάνα (ή Μπουμπού, Μπουμπουκίτσα, Κοντοκλωσσάκι, Σουμελίτα κ.ά.) δεν είναι ποτέ βαρετή…και η ‘εκπαίδευση’ συνεχίζεται (αφού πέρασα το στάδιο δοκιμασίας στην ανοχή- υπομονή, προχώρησα στην επόμενη πίστα, στο επόμενο επίπεδο: καταπολέμηση υψοφοβίας- ακροφοβίας, όταν βρέθηκε ανεβασμένη στα κεραμίδια γειτονικού σπιτιού, γνωριμίες με γειτονικό σπίτι ξημερώματα ,καθώς απρόσκλητη εγκλωβίστηκε στη γειτόνισσα κτλ, κτλ).  

Λατρεύω το χουρχούρισμά της, τα πατουσάκια- μασάζ, την ενσυναίσθησή της, το χιούμορ της, το κρυφτοκυνηγητό που παίζουμε, των κώδικα που αναπτύσσουμε…
Εύχομαι ωστόσο, να τελειώνει η εκπαίδευση ‘καταδρομέα’…Μπουμπού μου, έλεος…