Masterclass Γιάννη Μπεχράκη στο ΜΦΘ

Masterclass with Yannis Behrakis at ThMP

Με αφορμή την έκθεση «Μια άλλη ζωή: Ανθρώπινες ροές / Άγνωστες Οδύσσειες», το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης διοργάνωσε ανοιχτή συνάντηση του φωτογράφου Γιάννη Μπεχράκη με το κοινό, την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου. Στο masterclass, ο πολυβραβευμένος Έλληνας φωτοδημοσιογράφος μίλησε για τη φιλοσοφία του έργου του και πρόβαλε φωτογραφίες από το σύνολο της δουλειάς του, καθώς και από την καταγραφή του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος.

On the occasion of the exhibition “Another Life: Human flows / Unknown Odysseys”, the Thessaloniki Museum of Photography organized an open meeting of the photographer Yannis Behrakis with the public, on Wednesday, November 23. In the masterclass, the award-winning Greek photojournalist explained the philosophy of his work and displayed photos from the set of his work, as well as from the coverage of the refugee-migration issue.

About Yannis Behrakis
Yannis Behrakis is a “Pulitzer” winning photojournalist born 1960 inAthens, Greece. He studied photography at the Athens School of Arts and Technology and received his BA by the Middlesex University. A Reuters photojournalist since late 1987, covered a variety of events including the funeral of Ayatollah Khomeini, the changes in Eastern Europe and the Balkans, the civil conflicts in Croatia, Bosnia, Serbia and Kosovo, the wars in Chechnya, Sierra Leone, Somalia, Afghanistan, Lebanon, the first and second Gulf war, the “Arab spring” in Egypt, Tunisia and Libya, the war in Ukraine and the Turkish-Syrian border conflict of Kobani. He has covered the Israeli-Palestinian conflict for over a decade and major political events and breaking news stories around the world also four Summer Olympics.
Behrakis is lecturing at the Media Schoolof the Indiana University and other Greek and international schools.
Yannis was awarded by the “World Press Photo”, the POYi and NPPA, the “Overseas Press Club” of America, the “Day’s in Japan” award, he is three times winner of the War correspondents award “Prix de Bayeux” in France and he has been named three times European photojournalist of the year by the Fuji awards. In 2015, he was named Photographer of the year by Guardian and Reuters and led the Reuters team that won the “Pulitzer” Prize.

http://www.thmphoto.gr/?p=6512&lang=EN

Πριν πολλά χρόνια σε συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση η ανάμνηση ενός ανθρώπου πράου, μια ήσυχη δύναμη, φυσιογνωμία ταπεινή, μορφή που καθήλωνε, ενέπνεε… ‘η μυρωδιά του πολέμου’ είχε απαντήσει στην ερώτηση τι δεν ξεχνά ποτέ. 23 Νοεμβρίου του 2016 στο Μουσείο Φωτογραφίας, προσκεκλημένος ο Μπεχράκης.

Αργοπορημένη καταφθάνω σε ένα μουσείο φωτογραφίας κατάμεστο. Προνόησε το μουσείο και είχε τοποθετήσει οθόνη προβολής ,ώστε όλοι να ακούν και να βλέπουν τον προσκεκλημένο, έτσι δημιουργήθηκαν οι δύο πληθυσμοί ,οι ‘μέσα’ και οι ‘έξω’, οι εντός της αίθουσας του καφέ και οι λοιποί διάσπαρτοι στη σάλα των εκθέσεων.

Λόγος χειμαρρώδης, ορμή εφηβική, πάθος στο λόγο, μιλούσε ολόκληρος- το σώμα του ολάκερο. Δυσκολευόμουν να ταιριάξω εκείνη την εικόνα με την τωρινή, μέχρι που να, το είπε ‘η μυρωδιά του πολέμου’. Αυτή η μυρωδιά του πολέμου είναι απεχθής μα συνάμα μπορεί να είναι και …εθιστική; Η αδρεναλίνη του κινδύνου. Ο θάνατος καραδοκεί, τον βλέπω, τον μυρίζω, τον αισθάνομαι αλλά του ξεγλιστρώ, και να’ μαι εδώ μπροστά σας να σας μεταφέρω τα μαντάτα από τον άλλο κόσμο. Αυτή η μυρωδιά φέρνει και το κοινό; Φέρνει και εμένα; Ποια σκοτεινή ροπή γεννά τέρατα και ποια θεατές τεράτων; Πόσο μπορεί να μοιάζουμε με το απεχθές;

Ο Μπεχράκης ακροβατεί ανάμεσα στο καλό και στο κακό, σε αυτόν και τον άλλο κόσμο, σε ένα παιχνίδι συγκίνησης και αδρεναλίνης που μοιάζει με ρουλέτα. Πυξίδα του οι ιδέες του (‘ασπίδα‘ της αποκαλεί), για να μη χαθεί εκεί που χάθηκαν άλλοι: θάνατος, ψυχιατρείο, αυτοκτονία. Λίγοι οι φίλοι, συναντιούνται επετειακά σε ένα άτυπο PSTD Summer Camp, σε ένα ελληνικό νησί, έτσι για αποσυμπίεση, έτσι για να ‘προλάβεις’ το κακό. Κάτι σαν το ισραηλίτικο φανταρικό ,όπου η ‘αποζημίωση’ μετά από μια τραυματική θητεία περιλαμβάνει Camp χαλάρωσης , ξεδόματος, κάπου στον κόσμο, all included… Η οικογένεια; Ασύμβατο. Τρίτος γάμος, Τρίτη προσπάθεια. Ποιος αντέχει να ζει με την απουσία και η παρουσία να είναι ακόμη πιο ελλειπτική; Εφιάλτες τον στοιχειώνουν, βλέπει ειδικό σε θέματα διαταραχής μετατραυματικού στρες, ‘δεν γίνεται αλλιώς’ δικαιολογείται…Για να ριχτεί και πάλι σε αυτό που ονομάζει ‘αποστολή’. «Αισθάνομαι ότι αυτό που κάνω είναι πολύ σημαντικό, άνθρωποι από τη δουλειά μου –από μια φωτογραφία- έχουν μπει φυλακή, άλλοι έχουν αθωωθεί….μέσα από τη δουλειά μου δεν θα πει κανείς ‘δεν ήξερα’». Στα αυτά του ηχεί η φωνή ‘πες την ιστορία μας’. ‘Έχω αισθανθεί σωσίβιο– παραδέχεται- και αυτό είναι πολύ βαρύ, πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς.’

Τον ρωτάνε για το βίαιο των εικόνων, την ωμότητα. ‘Πάντα πηγαίνουμε κοντά –απαντά- πρέπει να υπάρχουν ντοκουμέντα. Θέλω να δείξω το πρόσωπο του πολέμου, θέλω να δείξω πώς ένας άνθρωπος κανονικός μπορεί να γίνει τέρας από φόβο, από μισαλλοδοξία…Με σοκάρει η βία- θα πει αργότερα- αλλά την αντέχω.’. Και όχι, η έκθεση στη βία δεν τον έχει κάνει πιο κυνικό, ‘κλαίω πιο εύκολα’.

Οι φωτογραφίες του απευθύνονται σε ανθρώπους με συνείδηση. Γνωρίζει ότι δεν θα σταματήσει τον πόλεμο αλλά μπορεί να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο. ‘Να ακουμπήσω τις καρδιές, να ταξιδέψω τις ψυχές των ανθρώπων. Έχουμε όλοι μια συχνότητα ,όπου ακουμπάμε ο ένας τον άλλο’.

Και αυτός; Στέκεται πάντα εκεί; Αγέρωχος; Δίχως κλυδωνισμούς; Διηγείται περιστατικά όπου ένιωσε ντροπή, λιγότερο ‘καλός’ , λιγότερο ’μάγκας ‘, δηλαδή..θνητός. « Είναι στιγμές που τεστάρεσαι. Το πιο δυνατό ένστικτο είναι αυτό της επιβίωσης και ο φόβος, αυτά μπορούν να σε κάνουν κάτι που δεν πίστευες ότι θα γίνεις ». Αγαπά ο Μπεχράκης τις διλημματικές καταστάσεις, τα δύσκολα ,γιατί ‘σε απογυμνώνουν’ , ‘σε κάνουν να ζεις’.

Συχνά αναφέρεται στο φίλο του που χάθηκε στη Σιέρα Λεόνε, για να ‘πει την ιστορία των αδικημένων’, όπως συνήθιζε να λέει. Είναι κάποιες δουλειές που ξεπερνούν τους Κανόνες Δεοντολογίας οφείλουν να υπηρετούνται σύμφωνα με προσωπικούς κανόνες ηθικής, με αξίες, με universal values.

Ήταν 29 Μαρτίου του 1989 στο Κόσοβο, όταν μπροστά στα μάτια του ξυλοκοπήθηκε άγρια και σκοτώθηκε από αστυνομικούς ένας άνθρωπος. Ήταν η ίδια ημέρα που έμαθε για τη γέννηση του υιού του ,Δημήτρη. Η ζωή και ο θάνατος.

Δείχνει στη μικρή του κόρη τα σημάδια πάνω στο σώμα του, ‘τρόπαια πολέμου’. ‘Τα σημάδια της ψυχής, αυτά να φροντίζει να απαλύνει ο ένας στον άλλον’ της λέει.

Έφυγα και αφηγούνταν ακόμη ,η ορμητική φωνή μιας καρδιάς που πάλλεται σαν τρελή, γιατί δεν μπορεί αλλιώς να υπάρξει …και για μένα, για τη δική μου κάθαρση…Ευγνώμων …

The Smell of War

Many years ago the memory an interview in a tv channel. The talk show host a modest, prudent man, his voice hold the weight of the humanity, like the boulder of Sisyphus.

2016 November 23, in Thessaloniki Museum of Photography, I look forward for the Masterclass of Yannis Behrakis. The museum is crowded and I hear- impossible to see- a voice of energy, passion, so difficult to believe and match the man I remembered with the teen spirit of this rebellious teenager, trapped in an adults[s body. And then yes I heard him say again ‘the smell of war’, the answer in the question many years again ‘what is that definitely cannot forget from your experience as a photojournalist’?

This smell of war, detestable, odious but at the same time can be even attractive, addictive. The adrenaline of adventure. Death is somewhere nearby, I can see it, I can smell it, I feel it but at the very last moment I do manage to run away from him. And here I am in front of you, sharing with you the news from ‘the other side’. Is this smell that brings the audience here? Is this smell that brings me here too? What kind of a dark impulse , gives birth to monsters and what to the audience of the monsters? Can we look alike with what we detest??

Behrakis stands in between. Between the good and the evil, between the living world and the other side. And then, no –he passes through a grey zone, the zone where you have to choose in a life game that looks like Russian roulette, a fatal chess with your fate. He loves –said- the dilemma situations, cause you stand bare, testing your values, your beliefs, “make you feel alive”.

The instinct of survival, the instinct of feat. How he deals with them? His weapon is his belief in his mission, the mission to show the truth, to make the world better. Utopia? He has plenty of examples how his work influenced history. His camera has been the eyes of our conscious, we cannot say afterwards that ‘we didn’t know about’. Of course there were also moments he felt vain, he felt shame, less ‘brave’, that is ,a human being.

I left the museum ,with his voice in my ear telling stories from the ‘grey zone’, a voice of a heart beating like crazy, cause there is no way to exist otherwise…cause this heart beats and works for my catharsis too…I am deeply grateful, thank you Yannis Behrakis…

The photos above are all from the current exhibition of Thessaloniki Museum of Photography

Another life: Human flows / Unknown Odysseys

An exhibition we shouldn’t miss

An exhibition about the history of humanity, about us

Remind me, why people should pass through all these? Why it seems so difficult lo live a life in dignity?

This exhibition ‘haunts’ you. And that’s the way it should be..

Another Life: Human flows / Unknown Odysseys
angelos Tzortzinis
A girl gets assistance to remove her lifejacket upon her arrival on an inflatable boat carrying refugees on the island of Kos.