Ιστορίες πάνω σe μαγικό χαλί…
 |
| New York design- Fall 2016 |
Winter …and since I remember myself I wish I could hibernate like other mammals and wake up in the springtime, when the cherry trees bloom…
My only solace, my secret ally was mum’s rugs. Mother’s handmade oriental rugs were my magic carpet, my flying carpet, my legendary one… so many hours playing on a rug, plotting fantastical stories , living in my own world: a world with no boundaries, when I could join my eastern friends, play their games, sing their songs, share their hot sun, a world when dissimilarities are diversity, that is, a place to discover and hearts are so transparent that there is no need to use words to communicate…
Most of the oriental rugs are named after different areas and towns, when the carpet knotting has always been based on thousands of years of tradition, creating a diversity of colors, form’s and sign’s language. Bokhara rug from Pakistan or Afganistan, Ghobi rug ,also known as Peshawar, Gabbeh rug…Highly stylized pattern that repeats over entire surface of rug, symmetrical border pattern, or floral motifs, geometrical patterns of often feature stripes. A palette of bright colors, or golden tones and different shades of one color throughout the pile…
A rug, a story, a tradition, a civilization, inside your house to keep your eye and body warm, and soften your soul- a thin beam of light shining in a cloudy sky, a hope and a promise of brighter days to come…
And when its mission is accomplished, we owe a thanksgiving gesture: clean it with a sponge in a water with drops of shampoo. After, we wrap it in newspapers (a natural preservative against rust). And time to rest…Thank you affectionate andconsiderate East …till next year…
Χειμώνας
Και εύχομαι κάθε φορά να ήμουν αρκούδα και να ξυπνούσα την άνοιξη…
Παιδιόθεν ο χειμώνας ήταν η εποχή που περίμενα να περάσει…
Η μόνη ενδο- οικιακή παρηγοριά ήταν το στρώσιμο των χαλιών…στρώνει η μάνα τα χαλιά και ζεσταίνει ο χώρος και μαζί και η ψυχή σου παρηγορείται…ώρες ατελείωτες ξάπλα στο χαλί, γατί που χουζουρεύει, παίζει και ονειρεύεται- ο κόσμος όλος, όπως τον θέλω, ζεστό και φιλόξενο. Πολύ αργότερα ήρθαν και οι αφηγήσεις της μητέρας για την προέλευση των χαλιών. Χειροποίητα από τη μακρινή, ξωτική ανατολή. Νέα τροφή για την αδηφάγα φαντασία. Κάθε χαλί χειροποίητo και μοναδικό- τα χέρια δεν μπορούν να κοπιάρουν και να δώσουν παραγωγή φασόν- και να σου ένα έμπειρο μάτι (σίγουρα όχι το δικό μου) διακρίνει το ‘λάθος’ ,αυτό που αποδεικνύει ότι χέρι ανθρώπινο το έχει φτιάξει και είναι αυτό το ‘κουσουράκι’ που το κάνει πολύτιμα μοναδικό. Ποια χέρια το ύφαναν; Μην ήταν νομάδες; Πώς ζούνε; Με τι χαίρονται; Με τι λυπούνται; Εκεί, τι παιχνίδια παίζουν τα παιδιά; Τραγουδάνε σαν υφαίνουν;
Αυτός ήταν ο κρυφός μου ήλιος –δάνειο από την ανατολή ,σύμμαχος στις κρύες ανήλιες χειμωνιάτικες ημέρες. Η ανατολή έστελνε την ελπίδα ζεστών ημερών, ζέσταινε τις ημέρες ,φώτιζε την ψυχή και διασκέδαζε τις νύχτες με ιστορίες για φυλές, λαούς μακρινούς, εξωτικούς. Χρώματα, σχέδια, σύμβολα πίστης ,πολιτισμών αλλοτινών, ένας θησαυρός ,ζωή στην κατήφεια του χειμώνα. Η ανατολή μάνα με ανοιχτή αγκάλη, παρήγορη και στοργική…
Χαλιά Gabbeh…χοντρά, αφράτα, βαριά, κίτρινα ή σιέλ, με καμηλάκια, πουλάκια…
Kilim Afghan, πιο λεπτά με χαμηλό πέλος. Tabriz (patina) ακριβά χαλιά, συνήθως δίχρωμα, δουλεμένα με μετάξι και μαλλί. Mosul, με ειδική επεξεργασία, υφή σαν βελούδο. Nain, σε αποχρώσεις μπλε- εκρού σε σκέτο μαλλί ή μετάξι με μαλλί…και πόσα ακόμη…
Και σαν τελειώσει η αποστολή τους, οφείλουμε ένα ‘ευχαριστώ’, μια φροντίδα τελετουργική: Μετά την ηλεκτρική σκούπα το περνάμε με σφουγγάρι βουτηγμένο σε νερό με σαμπουάν (ναι, φυσικό μαλλί είναι ,για conditioner αγνοώ) και σαν στεγνώσει το τυλίγουμε με εφημερίδες (το μελάνι της εφημερίδας λειτουργεί ως αντισκωρικό). Κοιμήσου ανατολή μου ,ξεθάρρεψα, η άνοιξη ήρθε…σε φυλάω για τα δύσκολα ανατολή μου.
Σε ευχαριστώ Ανατολή…
 |
| New York design- Fall 2016 |
ninetasland.com 