A Reunion. After 51 years. What makes us go back there?
Stavroupoli, a village in Xanthi regional unit
Nestos valley
ανεγέρθηκε το 1928- στα πρότυπα του Φροντιστηρίου της Τραπεζούντας
Meeting time: just before the bell rings..
What makes us go back there? le non- dit that needs to be expressed? A momentary escape back to the age of innocence?
Back to where everything was ‘for the first time’?
13 Αυγούστου 2017
Σταυρούπολη Ξάνθης. Ραντεβού στο Σχολείο (σημερινό Δημοτικό Σχολείο Σταυρούπολης)… λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι…
Τι μας κάνει να γυρνάμε πίσω;
το ανείπωτο που ζητά να ..ειπωθεί;
Διαφυγή στο χρόνια της αθωότητας; όταν όλα τα ζούσαμε για ‘πρώτη φορά’;
Insecurity, fears, infatuation, laughter, games…School: a place of fiery mixed feelings, full of dreams, slaphappy moments, a break from tobacco growing and rural everyday life that has no idea of what adolescence means.
Ανασφάλειες, φόβοι, έρωτες, γέλια, παιχνίδι, όνειρα… Το σχολείο χώρος κατάθεσης συναισθημάτων, ονείρων, χώρος όπου μπορούσες να ήσουν παιδί ξένοιαστο.. το ‘καταφύγιο’ από τα καπνά και τις δουλειές τις υπαίθρου …
51 χρόνια μετά. Θα με αναγνωρίσουν; θα τους αναγνωρίσω;
Πόσο πολύ άλλαξα; Πόσο πολύ έχουν αλλάξει;
Πόσο πολύ απέχω από το κορίτσι του τότε; Πόσο ίδια; Πόσο διαφορετική; Πόσο άλλαξε εκείνο το παλικάρι; Άλλαξε;
Δευτερόλεπτα αμηχανίας. Στέκεσαι απέναντι στον άλλο προσπαθώντας να τον αναγνωρίσεις
Χαμόγελα, γέλια, πειράγματα..
Η ρυτίδα δεν μπορεί να σβήσει εκείνο το βλέμμα, δεν σκεπάζει τη φωνή…
Αναμέτρηση με το χρόνο. Απολογισμός μιας διαδρομής
Πίσω, εκεί που ξεκίνησαν όλα…
Facing the time..
A life review…
Going back to where everything started…
What makes us go back there?
Where I ‘ve been? Where am i?
Getting to school was an everyday adventure for many. It meant: 5 km walking or crossing the river, or being a passenger of a cargo train…
Before the bell rings, you have already learnt the day’s lesson: Survival
High school diploma: was it a stepping stone to a better life? Or it was the way to get to school your real achievement?
Lean times but never miserable
You deal with difficult living conditions, you deal with nature. You muster your courage, you summon your will, your efforts…you learn how to fight, you learn so much about yourself, you stand on your feet.
But you weren’t alone. You had by your side your teachers, teachers charismatic, teachers less charismatic, teachers even inadequate. Everyone had something to teach you. Above all you had your schoolmates, your own ‘clan’.
Τι μας κάνει να γυρίζουμε πίσω;
Πού ήμουνα; Πού βρίσκομαι τώρα;
Το να φτάσεις στο σχολείο, να είσαι εκεί προτού το κουδούνι χτυπήσει, ήταν μια περιπέτεια καθημερινή. Δαφνώνας, Κομνηνά, Κεχρόκαμπος, Παρανέστι, Τοξότες…
Για κάποιον σήμαινε περπάτημα 5 χλμ- άλλo τόσο για την επιστροφή στο σπίτι. Για άλλον σήμαινε διασχίζω το ποτάμι με κάθε καιρική συνθήκη – για κάποιον σήμαινε επιβίβαση σε τρένο μεταφοράς υλικών…Πριν χτυπήσει το κουδούνι για μέσα, κάποιοι ήδη έδιναν ‘εξετάσεις’ καθημερινά στο μάθημα της ζωής: Επιβίωση..
Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;
Ήταν εντέλει εφόδιο ζωής το απολυτήριο; Ή η διαδρομή;
Αναμετριέσαι με την οικονομική κατάσταση, με τα στοιχεία της φύσης, επιστρατεύεις τις δυνάμεις σου, μαθαίνεις να αγωνίζεσαι, μαθαίνεις τον εαυτό σου, πατάς, στέκεσαι…
Μαζί σου στέκονται και δάσκαλοι φωτισμένοι, άλλοι λιγότερο, άλλοι κατώτεροι του ρόλου τους. Όλοι με τον τρόπο τους κάτι έχουν να σε διδάξουν.
Και δεν είσαι μόνος/η. Έχεις τους συμμαθητές σου, τις συμμαθήτριές σου, τους ‘συνωμότες’ σου…
η απουσιολόγος παίρνει παρουσίες
Γιατί γυρνάμε πίσω;
Μια διαδρομή, ρόλοι που έχουμε φορέσει: επαγγελματίες, εργαζόμενοι/ες, μητέρες, πατεράδες, σύζυγοι..ένα πλέγμα ρόλων ατελείωτων… Εκεί πίσω, απογυμνωμένος από τις κοινωνικές και επαγγελματικές συμβάσεις, ήσουν απλά …Εσύ…
Πίσω στο χρόνο; Ή μήπως πίσω στον πυρήνα μας; Στο κοριτσάκι, το αγόρι που είναι πάντα μέσα μας, που είναι πάντα εδώ.
Εκκλησιασμός- μνημόνευση συμμαθητών που δεν είναι εν ζωή
Καφεδάκι στην κεντρική πλατεία του χωριού
Τηλεφωνική συνομιλία με τη συμμαθήτρια στην …Αυστραλία
Why do we go back there?
A life, so many roles: mother, father, husband, professional, employee…an endless net of roles, norms and duties…
Back then ..you were mainly …You…
Back to time? Or back to our core, to our inner centre?
Back to the young girl, back to that boy that still exists somewhere inside us.
Why do we go back there?
Apart from my mother, only my classmate could still look at my eyes and see that girl, recognize that boy…
Γιατί γυρνάμε πίσω;
Για την κοπέλα, για το παλικάρι μέσα μας. Γιατί εκτός της μάνας, μόνο ο συμμαθητής μου μπορεί ακόμη να δει εκείνο το κορίτσι, εκείνο το παλικάρι μέσα στα μάτια μου…
The Protagonists, Our Heroes:
Οι Πρωταγωνιστές ,οι δικοί μας Ήρωες, οι αληθινοί Survivors:
ninetasland.com 