Δομινικανή Δημοκρατία
Ποιος νίκησε τον Κολόμβο?
Dominican Republic
Who defeated Columbus?
The island of Hispaniola (La Isla Espanola) was the first New World colony settled by Spain. Christopher Columbus first sighted the island in 1492 toward the end of his first voyage to «the Indies.» Columbus and his crew found the island inhabited by a large population of friendly Taino (Arawak) Indians, who made the explorers welcome. The land was fertile, but of greater importance to the Spaniards was the discovery that gold could be obtained either by barter with the natives or by extraction from alluvial deposits on the island.
Just landed. Almost midnight. I take a big breath: hot ,humid and quiet. Differently hot, differently humid, differently quiet. No, I’m not scared. My native is with me. I feel totally safe, actually, I feel like a baby: no recognition memory, na ability to identify.
Merengue, salsa, bachata on the radio. I smile. I hear a sound where it was born. So perfectly fitted. Singers fro DR, Cuba, Puerto Rico, Uruguay..on the same melodic pattern. Well, this island certainly goes beyond its water boundaries. The ‘latin soul ‘, Eduardo could say.
Monday midnight. Santo Domingo is sleeping. I fall asleep myself/ I woke up at the sound of birds unknown to me. No I’m not scared. Is that I find no words to describe. What kinds of creatures might be? Warble? Bird call? Bird song? Nothing seems to fit. I wake up in the morning. Jungle outside my window. Am I in a magical fairy tale? Alice in wonderland. No. I feel no fear. Is just that in that dictionary I carry around in my skull matches.
3 Αυγούστου 1492. με τρία πλοία και 90 μέλη πληρώματος, ο Κολόμβος αναχωρεί από το λιμάνι του Πάλος (Huelva) σε αναζήτηση μιας νέας θαλάσσιας οδού για την Κίνα και την Ιαπωνία. Δεν υποψιαζόταν ο ναύαρχος ότι το τέρμα του ταξιδιού του θα ήταν μία άλλη ήπειρος. Μέσα στην πλάνη του, πίστεψε ότι έφτασε στις Ινδίες και γι αυτό ονόμασε τους φιλήσυχους κατοίκους των νησιών της Καραϊβικής ‘indio.
Φθάνω βράδυ. Ανασάνω τον αέρα: υγρασία, ζέστη και μια ησυχία. Διαφορετική υγρασία, διαφορετική ζέστη, διαφορετική ησυχία. Δεν τρομάζω. Έχω τον ιθαγενή μου. Νιώθω ασφαλής, νιώθω ήδη παιδί: δεν έχω μνήμη ή αυτή που έχω δεν με βοηθά. Όλα για πρώτη φορά. Εγγράφω τώρα. Στο ράδιο παίζει Merengue, salsa, bachata. Χαμογελώ: αυτό που ακούω γεννήθηκε εδώ, τραγουδιέται και ακούγεται ίσως παντού μα εδώ ανήκει. Τραγουδιστές κουβανοί, δομινικανοί, πουερτορικανοί, ουρουγουανοί στα ίδια μοτίβα, εναλλάσσονται. Τελικά το νησί εκτείνεται και πέρα από τους υδάτινους περιορισμούς του…’λατινική ψυχή’ ,ίσως να το αποκαλούσε ο Εδουάρδο.
Είναι Δευτέρα αργά το βράδυ και η πόλη του Santo Domingo μοιάζει να κοιμάται. Κοιμάμαι και εγώ μα μες τη νύχτα ξυπνώ. Πτηνά που πρώτη φορά ακούω. Δεν τρομάζω μα να …είναι που δεν έχω να τα ονομάσω. Πώς να δείχνουν άραγε; Πώς τα λένε; Και αυτοί οι ήχοι; ‘κελάηδισμα’ δεν μου πάει ..’λάλημα’; ‘τραγούδι’; ‘τετέρισμα’; Κάτι άλλο. Δεν έχω αναφορά.
Το πρωί ξυπνώ και στο παράθυρο αντικρίζω ζούγκλα. Δένδρα θεόρατα. Πιο παραμύθι με έχει ρουφήξει; Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων; Μπα. Όχι. Δεν έχω φόβο… είναι που λέξεις ξαφνικά δεν έχω. Παιδί. Όλα για πρώτη φορά. Εγγράφω…
Αφήνω την ήσυχη, μαγική μου γειτονιά και βουρ στη χαβούζα της πόλης. Κίνηση, θόρυβος, ζέστη. Μια ξαφνική βροχή και τα ξεπλένει όλα. Και πάμε πάλι: κίνηση, θόρυβος, ζέστη. Βγαίνουμε από την πόλη με κατεύθυνση για Punta Cana. Το μάτι γαληνεύει σε απέραντους αγρούς caña και κακάο.
I leave behind my beloved barrio and we seep in the city: traffic, heat, whining. A sudden downpour rinses everything. And then here it goes again: traffic, heat, whining. Now we leave behind the burning city. Sugar cane and cocoa fields smooth my sight and soul.
Punta Cana. A resort town. Beaches face both the Caribbean Sea and the Atlantic Ocean. A popular tourist destination. An enclosed and safeguarded area. A luxury residential area planted in a well mowed grass, guards, pools, gyms and golf cars and highly specialised recycle bins. What kind of a ‘tribe’ enjoys this luxury? How ‘guilty’ this luxury might be? No idea. I know nothing. Unavailable references. I’m a baby here. I just record. And I rather dive in the Caribbean sea. Baptismal font. I am reborn. Reborn blissful in the realm of great bliss. I bashfully smile for fear of those moments being stolen from me…
Punta Cana. Ζώνη περιφραγμένη, περιφρουρημένη. Συγκροτήματα κατοικιών φυτεμένα μέσα σε καλοκουρεμμένο γκαζόν, φρουρούς σε φυλάκια, μπάρες, πισίνες, γυμναστήρια, τζακούζι, golf cars και κάδοι ανακύκλωσης για πλαστικά, τροφές, γυαλί κτλ κτλ…ποια ‘φυλή’ μένει εδώ; Πόσο ένοχη μπορεί να είναι αυτή η πολυτέλεια; Αγνοώ. Εγώ είπαμε, παιδί, δηλαδή, εγγράφω. Ας βουτήξω καλύτερα στα νερά της Καραϊβικής. Ζεστά και φιλόξενα. Κολυμπήθρα. Ξαναγεννιέμαι απλά ευτυχής. Χαμογελώ με συστολή- δεν θέλω κανείς να μου το πάρει.
Electric barbeque, red Chilean wine, corn is boiling, eggplant roasting and classic rock playlist. A man’s voice infiltrates this rock tribute. ‘Eduardo Galeano’ says the host. ‘Voice, soul and conscience of Latin America, of the justice and injustice’ I’m thinking. On the table designed by a French artist, we will share a meat, corn, eggplant, red Chilean wine and vibrant chatter: simplicity. Surrounded by a ‘tribe’ that somehow belongs to both North and South America. Well educated, touched by the American Dream: opportunity for prosperity and success, as well as an upward social mobility, achieved through hard work in a society with few barriers.
Ήρθε η ώρα της συνάντησης με τη ‘φυλή ‘, την κάστα που έχει το προνόμιο της υπαρξιακής μελαγχολίας, ασφαλής και σίγουρη, ευημερεί. Νέοι μορφωμένοι, έντονα αμερικανοαναθρεμμένοι. Τα τέκνα τους αντιστοίχως high teck , έχουν ξεκινήσει τη σχολική τους καριέρα χρησιμοποιώντας με την ευκολία διακόπτη αγγλικά (ή μήπως αμερικάνικα;) και ισπανικά ( ή μήπως δομινικανά;). Οι προοπτικές τους φωνάζουν ‘επιτυχία’ με ασφάλεια και σιγουριά (πάντα), οπότε μπορούν ήδη να απολαμβάνουν τις πρώτες δόσεις υπαρξιακής μελαγχολίας…Ηλεκτρικό μπάρμπεκιου, κρασί κόκκινο χιλιανό, καλαμπόκι να βράζει, μελιτζάνα να ψήνεται. Μας συνοδεύει μουσική classic rock– αυτό το διεθνές χωριό το αναγνωρίζω. Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια μια φωνή στα ισπανικά απαγγέλλει, ‘Eduardo Galeano’ λέει ο οικοδεσπότης. ‘ψυχή και συνείδηση Λατινικής Αμερικής, του δικαίου και του αδίκου ‘ σκέφτομαι εγώ. Αυτή η φυλή μοιάζει να συνδέει Βόρεια και Νότια Αμερική. Ο Βοράς έδωσε τα μέσα- χρήμα και σπουδές. Η Νέα Υόρκη δεν είναι 5th Avenue αλλά γειτονιά φαμίλιας, barrio, είναι δεσμοί και αναμνήσεις, οικογένεια, κομμάτι του όλου. Πάνω στο αριθμημένο τραπέζι του διάσημου Γάλλου designer θα μοιραστούμε όλοι λίγο κρέας , καλαμπόκι και μελιτζάνα, κρασί και γάργαρες κουβέντες: απλότητα.
We drive in the hinterland. Slums barrios. Barrios bajos. The other face of capitalism, the American Nightmare. The excluded from the bright City of the Sun of Capital- Markets. Slum houses locked with railings. ‘why?” I ask. ‘Armed robberies’ the answer. My mind goes back to our luxurious flat in a private zone, doors and windows all wide open. ‘We are safe over here, no need to lock’ the host assured..
Ενδοχώρα. Μια άλλη εικόνα. Οικισμοί φτωχικοί, σπιτάκια τσίγκινα μα πολύχρωμα ( η ψυχή της Λατινικής Αμερικής είναι σίγουρα πολύχρωμη, σκέφτομαι). Η είσοδος των περισσότερων σπιτιών σφραγισμένη με κάγκελα και πίσω από αυτά μια κουνιστή καρέκλα να χάσκει. «Γιατί κάγκελα» ;ρωτώ. «Ένοπλες ληστείες» , η απάντηση. Μα να πάρουν τι; Αναρωτιέμαι φωναχτά. Καμία απάντηση και η σκέψη μου πάει στο πολυτελές διαμέρισμα που μόλις αφήσαμε πίσω με διάπλατα ανοιχτά πόρτες και παράθυρα. «Εδώ δεν κλειδώνουμε’ ,διαβεβαίωναν οι οικοδεσπότες.
We sit on the shore just before our whale watching trip. I touch the grass I sit on: deluxe, thick and soft. Could be a carpet. ‘We better move, we sit under a coconut tree’ my native’s voice. Few steps away huge seashells washed up on the beach. “Is it real?” I’m wondering…Generous nature…for sure
Όπου η φύση δεν καλλιεργείται ή δεν έχει παραδοθεί στην ανθρώπινη ματαιοδοξία (γήπεδα γκολφ), οργιάζει ασύδοτα. Νομίζεις ότι βράζει τούτη η γη, καραδοκεί μια ζούγκλα στα έγκατα και με την πρώτη ευκαιρία, όπου ανεμπόδιστη, να σου θα ξεπεταχτεί άγρια, όμορφη, εφηβική. Περιμένουμε το πλοίο για ‘whale watching’. Θα καθίσω στο γρασίδι στην ακροθαλασσιά. Όχι, δεν είναι γρασίδι, μάλλον χαλί, βελούδο. Ξανακοιτώ και αγγίζω. Ο ιθαγενής μου, με επαναφέρει: «δεν είναι πολύ ασφαλές να κάθεσαι κάτω από κοκοφοίνικα. ..πάμε παραπέρα». Στο παραπέρα, τεράστια κοχύλια ξεβρασμένα …είναι αληθινά; Μονολογώ. Και πάλι Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
Ξεκινάμε για παρατήρηση φάλαινας. Καρυδότσουφλο το πλοιαράκι, κυματώδης η θάλασσα, άστατος ο καιρός. Τουρίστες σε τρελά κέφια χορεύουν σε ρυθμούς λάτιν.. Show. Κάποια λεπτά αργότερα κρέμονται από το κατάστρωμα ξερνοβολώντας. Σφίγγομαι και επιθυμώ να αφήσουμε τα ευγενή θηλαστικά στην ησυχία τους. Ονειρεύομαι την ασφάλεια της στεριάς και εύχομαι να μην είναι αυτές οι τελευταίες μου στιγμές. Αναζητώ τον ιθαγενή μου, τουλάχιστον να ‘πάω’ με παρέα. ..Ο υπεύθυνος του πληρώματος ατάραχος με ρωτά: «Τι γλώσσα μιλάτε στην Ελλάδα;»…
Santo Domingo- zona colonial. The oldest permanent European settlement of the Americas. A World Heritage Site by Unesco. I walk around. First Cathedral of America, Casa de Bastidas, Casa del Cordón, Casa de Hermán Cortés, Casa of the Jesuits, Partque Colón…”todo para la gloria de la Iglesia, de los Reyes Católicos y de Cristóbal Colón”. Who does this history belongs to?
I take pictures to prove myself i’ve been there. In every click I capture a couple! How it’s possible? I look around. Couples. They come in all colours, shapes, sizes and income brackets. Couples that are not afraid to touch each other. Couples walk hand in hand, stand hugged, they dance salsa…
Plazas full of life. Charming streets. People drinking, dancing, playing, talking, listening to music, gazing…All in the same square. A place where everyone fits in. Seems like a fiesta. A celebration, Celebrate what? No answer. Once again. Find no words. No references. Alice in wonderland.
Taino, Caribs, conquistadores, African slaves, European opportunists…This land is generous. Beyond oblivion, beyond forgiveness this land digests, integrates, composes history and stories, races, human, ambitions, adventurers and obedients, wise and arrogants. This land blesses creation, birth, union…This land blesses and protects couples that are not afraid to touch each other. Hmm…that’s why so many couples.. Columbus wasn’t defeated by his own ambition. It wasn’t the hubris and nemesis …Coupled defeated him…That’s for sure!
Santo Domingo, Zona colonial . Η παλιά πόλη, μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco. Καθεδρικοί ναοί, πλακόστρωτες πλατείες, στενά δρομάκια, σπίτια –παλάτια Ισπανών ευγενών.. Todo para la gloria de la Iglesia, de los Reyes Católicos y de Cristóbal Colón.Σε ποιον ανήκει αυτή η ιστορία;
Ο ιθαγενής μου, ανέμπνευστα με ξεναγεί. Ανέμπνευστα και γω ξεκινώ να φωτογραφίζω, όπως οφείλει ένας τουρίστας. Με κάθε κλικ και ένα ζευγάρι ξεδιάντροπα παρεισφρέει στην κάμερά μου. Μα πώς γίνεται αυτό; Κοιτώ ολόγυρα. Ζευγάρια παντού, νέοι, μεγάλοι, ζευγάρια πολλά, από αυτά που αγγίζονται, αγκαλιάζονται και σχηματίζουν έναν άλλον, ένα τρίτο σώμα. Ζευγάρια αγναντεύουν αγκαλιά, κάθονται στα παγκάκια αγκαλιά, χορεύουν σάλσα. Πλατείες ζωντανές, πολύβουες χωρούν τους πάντες. Φίλοι παρέα με το ράδιο να παίζει, πιο κει μια παρέα έχει κατεβάσει πλαστικές καρέκλες ,ένα τραπέζι και διασκεδάζει παίζοντας ντόμινο. Τουρίστες ξέμπαρκοι πίνουν μπύρα. Αυτό το βράδυ μοιάζει με γιορτή. Γελούν, παίζουν, χορεύουν, αγγίζονται. Έξω. Κάθε πλατεία και ένα μωσαϊκό κόσμου γιορτάζει. Τι γιορτάζει; Καμία απάντηση, και πάλι δεν έχω αναφορά. Και πάλι η μνήμη δεν βοηθά. Πρώτη φορά. Απλά, εγγράφω.
Αυτή η γη είναι γενναιόδωρη. Δεν τη μέλλει η μνήμη, δεν σκοτίζεται με τη συχώρεση, παρά μόνο χωνεύει και μεταβολίζει ιστορία και ιστορίες, ράτσες και ανθρώπους, φιλοδοξίες, καιροσκόπους και υποταγμένους, σοφούς και υπερφίαλους. Αυτόχθονες, Αραουάκες, Ταϊνοί, Καριβίδες, Μάγια και Αζτέκοι, κονκισταδόρες τυχοδιώκτες, σκλάβοι Αφρικανοί…Τη γη τούτη τη νοιάζει να δημιουργεί, να γεννά και να συνθέτει και ευλογεί τους ανθρώπους εκείνους που δεν φοβούνται να αγγίξουν και να αγγιχτούν…Γι’αυτό μάλλον τόσα ζευγάρια…Τα ξανακοιτώ: άναρχα, ζαμάν φου, άχρονα …και έχω πλέον βεβαιωθεί ότι δεν είναι η φιλοδοξία ούτε η Νέμεσις που νίκησε τον Κολόμβο…ζευγάρια ήταν …
.
ninetasland.com 
