Antiparos. In a tiny Cycladic island surrounded by photos and photographers (professionals and not). What am I doing here? Wrong place wrong time? I’m camera shy, nervous and uncomfortable, unwilling to be photographed…failure as a model- not much better as a photographer, I take pictures with a sense of guilt …fight of flight situation? Better try to get know the …’enemy’ ( top survival mode tip and strategy!!)
Αντίπαρος. Αεροπλάνο, λεωφορείο, πλοίο και να ‘μαι. Το δωμάτιο στο λιμάνι. Με δυο δρασκελιές είσαι στον ‘κεντρικό’ δρόμο του νησιού, με τρεις δρασκελιές κολυμπάς στην παραλία. Ναι, κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η ζωή: εύκολη, να ρέει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Που μείναμε; Α, ναι, τέταρτη δρασκελιά και βαδίζουμε με κατεύθυνση το Κάστρο (‘ε, δεν είναι και το κάστρο του Πλαταμώνα’- σχολιάζει ένας ντόπιος (?) καθώς μας δίνει οδηγίες που να κατευθυνθούμε).
Στα σοκάκια του Κάστρου κρέμονται οι φωτογραφίες του Διεθνούς Φεστιβάλ Φωτογραφίας. Κόσμος περιδιαβαίνει, στέκεται και κοιτά άλλον κόσμο, αυτόν που αποτύπωσε η φωτογραφία. Πόσοι ‘κόσμοι’ συναντιούνται και μπερδεύονται στα στενά σοκάκια; Πρόσωπα και μέρη, φως και σκοτάδι, γίνονται ένα με τους περαστικούς- ταξιδιώτες – τουρίστες και ντόπιους, φωτογράφους επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Χάνεις το κάδρο της φωτογραφίας, αυτό διευρύνεται αλλάζει πλέον οντότητα νομίζεις ότι κινείται…
So, what’s special about photography? It captures a moment in time? Or an infinite existence in eternity?
Why we shoot? Do we express ourselves? Expand ourselves? Incorporate o exclude? We just record? Are we inquisitive? Voyeuristic? Adventurer? Opportunist? Visionary? Realist?
What do we chose to shoot? Something of ourselves? Something other than ourselves? Do we reveal or conceal? What’s the truth beyond?
A picture. Subjective or objective? Exposition? Existence? Recognition? Empowerment? Document?
Κοιτώ και νιώθω να βυθίζομαι σε δύνη. Τι είναι η φωτογραφία; Η στιγμή η το διηνεκές; Αποτύπωση; Παρουσίαση; Έκθεση, ενδυνάμωση; Αναγνώριση; Ύπαρξη; Ταυτότητα; Χώρος και χρόνος συγκεκριμένος ή η υπέρβαση αυτών; Τι μαρτυρά; Σε ποιον ανήκει; Σε αυτό(ν) που είναι μπροστά από την κάμερα ή σε αυτόν που είναι πίσω από αυτήν; Ή σε εμένα;
Λέξεις και έννοιες αντίθετες μεταξύ τους τραμπαλίζουν στο μυαλό μου. Τι είναι φωτογραφία; Μήπως αυτό ακριβώς το σημείο όπου συναντιούνται το υποκείμενο με το αντικείμενο; Το τώρα με το πάντα; Το ρεαλιστικό με το απόκοσμο; Η σκιά με το φως;
Και ο φωτογράφος; Τυχοδιώκτης; Καιροσκόπος; Οραματιστής; Ρεαλιστής; Ένστικτο; Συνείδηση; Παρόρμηση ή σύλληψη;
Πολύ κοντά στον ήλιο θα καώ. Ίκαρος.
Γι’ αυτό έχει προβλέψει το νησί: Disco “La
Luna”, ο τοπικός μύθος που τον ζεις και μια χαρά γειώνεσαι όπως πρέπει από διανοητικά τζάμπινγκ στο κενό. Στάθης Ψάλτης ,Ρένα Παγκράτη και η υπόλοιπη παρέα θα σκάσουν από στιγμή σε στιγμή, σιγουράκι το έχεις. (τι; Έχουν πεθάνει;) Και με ένα πρωινό – του ξημερώματος δηλαδή- μπάνιο έρχεσαι στα ίσια σου…
Is this a photograph? The common ground between counterforce. A point of balance and harmony between the chaos and order. When the object meets the subject. When the private becomes public. When yours could be mine. When dark and light come together. When time and place are not solid any more…
Lost in a labyrinth with no Ariadne’s thread around. Hopeless..
Well, there is a remedy in Antiparos island for such kind of intellectual bemusement. Its called disco La Luna, a must –experience, crazy after –party with 70s, 80s and 90s music. Till morning. And an early morning swim right after.
 |
| photo by Berna Kuleli |
Από την ασφάλεια του σπιτιού μου πλέον, αποτολμώ να κρυφοκοιτάξω αυτόν το φωτο- κόσμο. Να, για παράδειγμα, ποιος είναι αυτός ο Ριβέλλης; Πλάτων Ριβέλλης www.rivellis.gr , χαζεύω τη δουλειά του. Είναι δυνατόν η πέτρα να πάλλεται; Το στάχυ ανασαίνει; Μπορεί μια φωτογραφία να διεγείρει και άλλες αισθήσεις; Και όμως έχουν μυρωδιά. Και ήχο. Πόσες διαστάσεις μπορεί να έχει μία φωτογραφία; Όσες και να έχει αυτός ο φωτογράφος είναι εκεί, σε όλες, δεν είναι ‘πίσω από’ είναι μαζί, αφουγκράζεται, συμπάσχει, συνοδοιπορεί…Μόλις συνειδητοποίησα την άγνωστη μέχρι τώρα αναπηρία μου: κοιτώ μα δεν βλέπω…
Άνοιξε η όρεξή μου. Ανοίγω το λεύκωμα της Βούλας Παπαϊωάννου, δώρο του φίλου Μπάμπη. ‘Η φωτογράφος Βούλα Παπαϊωάννου- Από το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη, Εκδόσεις Άγρα/ Μουσείου Μπενάκη. Μνημειώδες, σοκαριστικά ρεαλιστικό. Ντοκουμέντο. Σιωπή. Πονάς τον πόνο του, πεινάς την πείνα του, αγωνιάς την αγωνία του, ελπίζεις την ελπίδα του. Άνθρωποι και ζωή ριγμένοι κάπου, κάποτε. Πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει κανείς;
Πολύ κοντά στον ήλιο. Θα καώ. Ίκαρος.
Back to my home’s safety I couldn’t resist a small research about photos. Who is Platon Rivellis? A look at his work (www.rivellis.gr). Shape, line, tone, form, pattern…a visual existence. Is it possible a stone to vibrate? Is it possible a cob to whisper? Cause I certainly smell a waft and I hear a sound too. How is it possible to look but not see?? This is what a photographer really does? Looks beyond and inside? Captures the essence?
I go on with Voula Papaioannou.
Voula Papaioannou began working as a photographer during the 30’s, concentrating at first on studies of landscapes, monuments and archaelogical exhibits. the ourbreak of war in 1940 marked a turning point in her career, as she was intensely affected by the suffering of the civilian population of Athens. Realising the power of her camer to arouse people’s conscience, she documented the troops departing for the front, the preparations for the war effort, and the care received by the first casualties. when the capital wasi in the grip of starvation, she reveales the horrors of war in her moving photographs of emaciated children.
http://www.benaki.gr
A document. ultra shocking real. monumental. I famish their hunger. i feel their pain. I suffer their frostbite. I fear their fear. I hope their hope. Lives put upon a mercilessly time and space. How much truth can you handle?
I’m looking for Ariadne’s thread…must be somewhere close…
The Antiparos International Photo Festival
Voula Papaioannou began working as a photographer during the 30’s, concentrating at first on studies of landscapes, monuments and archaelogical exhibits. the ourbreak of war in 1940 marked a turning point in her career, as she was intensely affected by the suffering of the civilian population of Athens. Realising the power of her camer to arouse people’s conscience, she documented the troops departing for the front, the preparations for the war effort, and the care received by the first casualties. when the capital wasi in the grip of starvation, she reveales the horrors of war in her moving photographs of emaciated children.
http://www.benaki.gr
A document. ultra shocking real. monumental. I famish their hunger. i feel their pain. I suffer their frostbite. I fear their fear. I hope their hope. Lives put upon a mercilessly time and space. How much truth can you handle?
I’m looking for Ariadne’s thread…must be somewhere close…
The Antiparos International Photo Festival
According to the British Journal of Photography (and others), the Antiparos International Photo Festival (AIPF) is probably the smallest international photography festival in the world. The AIPF is held annually in a 15th century castle (Kastro) on the tiny Cycladic island of Antiparosin Greece. Most of the festival is held in the open air, making it a magical, unforgettable experience.
ninetasland.com 