Αβάνα. Δεκαετία του ’50. Το ‘νησί των απολαύσεων’. Μουσική, κοκτέιλ, όμορφες γυναίκες, πούρα και τζόγος. Tropicana, μαφιόζοι, αστέρες του σινεμά, τουρίστες, επιχειρηματίες. Τόπος διακίνησης βρώμικου χρήματος, ναρκωτικών- ένας τόπος στα χέρια του αμερικανικού υποκόσμου.
Havana. The glamorous Havana of the 50s. The “island of pleasure and delights”. Music, cocktails, beautiful women, cigars and gambling. Tropicana, the American mafia, movie stars, tourists and businessmen.
Λίγα χρόνια μετά το πάρτι τελείωσε. Ή μήπως όχι; Τα γκλάμουρους αφεντικά έφυγαν. Έμειναν πίσω επαύλεις και κάντιλακ μάρτυρες ενός κόσμου του άλλοτε. Το προσωπικό προβάρει το κοστούμι του αφεντικού, βολτάρει με το δανεικό αυτοκίνητο, ανοίγει την έπαυλη- έχει καλέσει και τους φίλους του, θα μοιραστούν το αμπάρι, θα γλεντήσουν με την κάβα. Έχουμε πάρτι.
Years after, the party is over. Or actually, it’s not? Masters have gone. Glitzy casinos, elegant hotels and gleaming classic American cars are left behind. Household servants model their master’s clothes, joyride their cars. Mansions are wide- open to friends, they will share food and drinks. Let’s party, then.
Havana 2018. Flirt, cocktails, Buena Vista Social Club, Hemingway, and Revolution. Here you will certainly find what you crave for. Cuba keeps its promises. And it gives you more than you wished for. How ‘much’ of Cuba can you handle? Multifaceted, multicoloured, multi- vivid, multi abuzz, multi poverty stricken… The ancient Greek/ European ingenious system of knowledge built up according to the method of logical deduction is under threat over here.
 |
| Almería 9 de Abril- an old gun shop, now museum |
Αβάνα 2018. Φλερτ, κοκτέιλ, Buena Vista Social Club, Hemingway, Επανάσταση. Ό,τι καρτερείς να βρεις, θα το βρεις. Η Κούβα κρατά τις υποσχέσεις της, δεν θα σε προδώσει. Και με το παραπάνω. Όλα στην Αβάνα είναι ‘πολύ’: πολύβουη, πολύχρωμη, πολύκοσμη, πολύ- φτωχή… Σαν να λείπει ξάφνου το…μέτρο, κι όμως αυτό το χάος δεν ξέρω πόσο ‘αρμονικό’ μπορεί είναι, πάντως έχει σίγουρα ρυθμό.
 |
| Floridita. Ernest Hemingway’s favorite bar, back then…now doomed to pose for selfies. |
 |
| Johnson Drugstore -Pharmacy |
Buildings since the Spanish colonial times, art nouveau mansions, art deco, eclectic, baroque: chipped, peeling, deeply cracked walls, sloppy laundry hanging from the windows. What kind of god glorifies the grotesque ?
Κτήρια εποχής αποικισμού με εσωτερικές αυλές, κτήρια αρ ντεκό, μπαρόκ, αρ νουβό, μαυριτανικά ή βενετσιάνικα: ξεφλουδισμένοι τοίχοι, γέρνουν κακομοίρικα ενώ πρόχειρες μπουγάδες χάσκουν έξω από παραθύρια. Ποιος θεός έχει βαλθεί να αποθεώσει το γκροτέσκο;
Doors are open, tv sets are on, people stand on the doorstep. Where is the ‘inside’ –and where is the ‘outside’? It’s not clear.
I sleep hearing music, car horns, roar reverberating in the air…Fiesta? I’m wondering. Second night and here it goes again: music, car horns, roar reverberating in the air. It’s crystal clear. It IS a fiesta, an ongoing one.
 |
| Museum of the Revolution |
Οι πόρτες των σπιτιών ανοιχτές, τηλεοράσεις ανοιχτές, άνθρωποι και ζώα στέκονται στο κατώφλι. Ποιο είναι το ‘μέσα’ και ποιο το ‘έξω’; Ασαφές. Πολύ- ασαφές.
Πρώτο βράδυ κοιμάμαι με φωνές, κόρνες και μουσική. Ξυπνώ αργά τη νύχτα. Το ίδιο. Φωνές, κόρνες και μουσική. Και η κόρνα έχει ρυθμό. Γιορτή; Δεύτερη νύχτα: live στην ταράτσα του διπλανού ξενοδοχείου, φωνές, κόρνες ρυθμικές, μουσική. Γιορτή; Κατάφαση, ΓΙΟΡΤΗ, διαρκείας…
Αφήνω προς το παρόν το πάρτι και κατευθύνομαι στο Βαραδέρο. Εκεί, στην all inclusive αποχαύνωση, ανάμεσα σε χαρωπούς και ξέγνοιαστους Καναδούς θα ζήσω την ευτυχία της μέδουσας: υπάρχω δίχως να σκέφτομαι.
Απέραντη παραλία, ζεστά νερά. Ησυχία. Δεν με πανικοβάλει αυτή η απεραντοσύνη, δεν με σοκάρει η ελαχιστότητά μου, είμαι έμβρυο στη μήτρα της μάνας μου: θέρμη, προστασία και ασφάλεια, με αυτό το σώμα είμαι ένα.
Απέραντη παραλία, ζεστά νερά. Ησυχία. Δεν με πανικοβάλει αυτή η απεραντοσύνη, δεν με σοκάρει η ελαχιστότητά μου, είμαι έμβρυο στη μήτρα της μάνας μου: θέρμη, προστασία και ασφάλεια, με αυτό το σώμα είμαι ένα.
I leave for now the party and I head to Varadero. In the resort town of Varadero I will experience the all inclusive summer slump. Among blithesome, lighthearted Canadians I’m going to live the happiness of a jellyfish: exist without thinking. A white sandy beach more than 20 km, which is bathed by the warm waters of the Gulf Stream. The infinitude does not panic me, I’m not shocked how tiny and insignificant I am: I’m an embryo developed within the warmth of it’s mother’s body, protected and cherished.
Το προσωπικό εδώ είναι τόσο φιλικό που νιώθω φιλοξενούμενη με την ενοχή της επίσκεψης με …άδεια χέρια. Οι οικοδεσπότες θέλουν να μάθουν για μένα: ‘Από πού είστε’; Δυο σκόρπιες λέξεις ελληνικές που ακόμη θυμούνται από την επίσκεψη κάποιου κυρίου – όπουλου, ένα σχόλιο ‘η Ελλάδα είναι φίλη της Κούβας’ και αδιακρισίες τύπου ‘πότε θα παντρευτείτε;’. Είναι ιδέα μου; Ένα μωσαϊκό τουριστο-ανθρώπων γύρω μου καταπίνεται, χωνεύεται, το άθροισμα μας δίνει ένα αποτέλεσμα: Κούβα. Σαν το χώμα αυτό να τα μπολιάζει όλα.
Το λένε ίσως ‘Ingenio’, είναι το εργοστάσιο ζάχαρης και αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα στην Trinidad με την κατοικία του ιδιοκτήτη στο κέντρο, τους στάβλους, του κοιτώνες των σκλάβων, το νοσοκομείο, τους λαχανόκηπους. Εδώ συναντήθηκαν οι Αφρικανοί σκλάβοι από διάφορες εθνότητες με τους κρεολούς, εδώ συνυπήρχαν μαύροι και λευκοί, άνδρες και γυναίκες, εδώ μιλήθηκαν διάφορες γλώσσες, λατρεύτηκαν θεοί, συστάθηκαν cabildos, γεννήθηκαν μουσικές, χοροί και η.. Κούβα. Ο καθολικισμός μπολιάστηκε με τη σαντερία, το πάλο μόντε και το αμπακουά. Rumba, bolero, son.
The hotel staff is extremely friendly. I feel like a guest guilty that I showed up empty handed. Hosts want to learn about me, try to speak my language, cross the line with uncomfortable questions (‘when are you getting married’?). Tourists from all over the world are here and the sum of all of them gives always one result: Cuba. This land can graft everything, everyone, even the most notorious of the tourist tribe.
During the 18th century Spanish plantation owners imported Africans to work as slaves in the sugar cane fields and in the mills. It was named ‘ingenio’, the cane mill where African slaves were met with creoles and a brutal life. In the ingenio, cultures, languages and gods were mixed, Cabildos were organized and new kind of music, dances were born together with …Cuba. Catholicism was mingled with Santeria y Palo Monte. Rumba, bolero, son…
Φεύγω με τη σιγουριά ότι θα ξαναγυρίσω και ότι το εφήμερο δεν έχει λατρευτεί πιότερο πουθενά αλλού. Αποκλειστικά και μόνο στην Κούβα.
The ephemeral was never treasured more elsewhere before. That’s strictly Cuban exclusive.
And if you still have questions about the country you just left behind, look for its poet. He/ she has the answers…
Κι αν ακόμη φεύγεις με ερωτήματα από τη χώρα που μόλις άφησες, αναζήτησε τον ποιητή της, αυτός έχει τις απαντήσεις..
Versos Sencillos
Yo soy un hombre sincero
De donde crece la palma
Y antes de morirme quiero
Echar mis versos del alma.
Yo vengo de todas partes,
Y hacia todas partes voy:
Arte soy entre las artes,
En los montes, monte soy.
…
Flores del destierro (1933)
Dos Patrias
Dos patrias tengo yo: Cuba y la noche.
¿O son una las dos? No bien retira
su mejestad el sol, con largos velos
y un clave en la mano, silenciosa
Cuba cual viuda triste me aparece.
¡Yo sé cuál es ese clavel sangriento
que en la mano le tiembla! Está vacío
mi pecho, destrozado está y vacío
en donde estaba el corazón. Ya es hora
de empezar a morir. La noche es buena
para decir adiós. La luz estorba
y la palabra humana. El universo
habla mejor que el hombre…
José Martí, the «Apostle of Cuban Independence”, art and life intrinsically linked.
Χοσέ Μαρτί, ο ‘Απόστολος της Ανεξαρτησίας’, αξεδιάλυτα η τέχνη και η ζωή…
ninetasland.com 