Dear St Valentine, after I went through once again the rose tinted conflagration of flower deliveries, gourmet chocolates and teddy bears, I have a story to tell you. A story pure and grand and epic, all at the same time.
Once upon a time it was Helli and Nikos, Nikos and Helli. They lived in the era of the big dreams and fearless struggles. And they longed for the absolute. That is, for a society let’s say human with human beings who tread on earth and look at the sky and beyond, shamelessly holding each others hand.
Both profoundly knowledgeable the road they chose should be walked wearing a crown of thorns, they joined hands to fight together in a just cause for a life worth living.
They were persecuted, arrested, imprisoned and condemned to death. Can you imprison the dream? Ideas? The lust for life? Hands though kept in different cells still could find ways to get touched. Walls weren’t enough for their eyes not to meet.
Love and life only in their absolute form can exorcise death. Anything else is just a preparation for the inevitable end.
The dream opponents malicious and envious killed the man. But has the idea, the dream and lust died too?
Αγαπημένε μου Άγιε Βαλεντίνε, έπειτα και από τη φετινή ροζουλί λαίλαπα της καρδιαπαντού με τη μαγική δύναμη να μεταμορφώνει τα πάντα στο υποκοριστικό τους ( σοκολατάκι, μαξιλαράκι, αρκουδάκι, λουλουδάκι , αγαπούλα/ης κτλ-άκι,) θα ήθελα να σου πω μια ιστορία. Μια ιστορία Άγιε μου αγνή και αμόλυντη μα συνάμα μεγαλειώδη και επική. Γίνεται;
Ήταν κάποτε η Έλλη και ο Νίκος. Ο Νίκος και η Έλλη. Ζούσαν στην εποχή των μεγάλων ονείρων και των άφοβων αγώνων. Και τολμούσαν να ποθούν το απόλυτο. Να, μια κοινωνία δηλαδή ανθρώπινη με ανθρώπους που πατάν στέρεα στη γη για να κοιτάνε τον ουρανό και πέρα χωρίς να ντρέπονται να πιάνουν ο ένας το χέρι του αλλουνού. Γνώστες βαθύτατοι και οι δυο ότι ο δρόμος αυτός με ακάνθινο στεφάνι πορεύεται, θα πιαστούν χέρι χέρι να δώσουν έναν αγώνα δίκαιο και αληθινό για μια ζωή…ζωντανή.
Καταδιώκονται, συλλαμβάνονται, φυλακίζονται και καταδικάζονται σε θάνατο. Μα φυλακίζεται η ιδέα και το όνειρο; Ο πόθος; Τα χέρια σε διαφορετικά κελιά αλλά βρίσκουν τρόπους να συναντηθούν. Οι τοίχοι ρωγμές γεμίζουν για να κλεφτοκοιτάξει ο ένας τον άλλον. Ο έρωτας και η ζωή μόνο στο απόλυτό τους μπορούν να ξορκίσουν το θάνατo. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι παρά η προετοιμασία για το αναπόφευκτο τέλος. Αλλά οι πολέμιοι του ονείρου μοχθηροί και ζηλόφθονες θα σκοτώσουν το παλικάρι. Και σκοτώθηκε η ιδέα, το όνειρο και ο πόθος;
Nikos used to say behind bars: ‘the essential elements life should have: the great, the beautiful and the amazing. Great is to fight for a better life, to struggle frontline. People who just drag themselves behind life, the do not worth living it. The beautiful is all things that embellish life, such as the music, flowers, poetry. The amazing is what the two of us share together. This kind of love. Inside these walls who know nothing but the dark, despair and madness, we made laughter flourish inside our heart, mind and flesh.”
Έλεγε ο Νίκος μέσα από τη φυλακή:
‘ αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να έχει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι το να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, να αγωνίζεσαι στην πρώτη γραμμή γι’αυτήν. Όποιος δεν το κάνει αυτό σέρνεται πίσω από τη ζωή , δεν αξίζει να τη ζει. Το ωραίο είναι καθετί που στολίζει τη ζωή, η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι αυτό το δικό μας. Μια τέτοια αγάπη. Μέσα σε αυτούς τους μαύρους τοίχους που δεν γνώρισαν παρά το σκοτάδι, πολλές φορές την απελπισία και την τρέλα εμείς κάναμε να ανθήσει το γέλιο της καρδιάς, του νου και της σάρκας. ‘
And Helli without Nikos any more recalls:
“I’m absolutely sure that if we were kept in isolation till now ,for 45 years, we still could survive and even more: we would be happy. Cause inside there where we were kept aiming at crushing us, we managed to have a full life. I cannot fail to admit that we had a privilege, fated only to few. We had our love inside the unbearable darkness of my cell and the day and nights light on in Niko’s cell, we lived a love that brightened our souls and minds. We had that great privilege of this love, a love nourished by the ability of our thought and our decision we had already taken before being arrested: never let them crush us physically, morally, spiritually but to the contrary defeat them, their plans and methods. I think we actually did it. And this made us proud and I daresay happy. We gibed our torturers and this made us laugh. We uncovered their cowardice, revealed our conceited ‘rulers’ what they really were, just worthless snips. Determined to die we were making plans about the future, putting ahead ‘if we live’. Through our correspondence we were breaking the torture of isolation- this was our happiness. We grew our child inside those cells longing for a new life. I have to confess it, we were privileged. ‘
Και η Έλλη χωρίς τον Νίκο πια αναπολεί:
‘είμαι βέβαιη πως αν μας κρατούσαν στην απομόνωση της ασφάλειας ως σήμερα 45 ολόκληρα χρόνια θα μπορούσαμε να επιζήσουμε και κάτι περισσότερο: θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Γιατί μέσα εκεί όπου μας έκλεισαν για να μας συντρίψουν , μπορέσαμε να έχουμε μια πλήρη ζωή. Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως είχαμε ένα προνόμιο που σε λίγους ανθρώπους έλαχε- αν υποτεθεί πως υπάρχει παρόμοιο προηγούμενο. Είχαμε την αγάπη μας. μέσα στο ανυπόφορο σκοτάδι του κελιού μου και στο ανυπόφορο, νυχτοήμερα, ηλεκτρικό του κελιού του Νίκου , εμείς ζούσαμε το δικό μας έρωτα, που έδινε το δικό του φως στην ψυχή και όχι μόνο. Στην ψυχή και στο μυαλό μας. Είχαμε το μεγάλο προνόμιο αυτή η αγάπη , αυτός ο έρωτας να τρέφεται από την ικανότητα της σκέψης μας, της απόφασής μας – που τη φέραμε μαζί μας πολύ πριν πέσουμε στα χέρια τους- να μην αφήσουμε να μας συντρίψουν σωματικά, ψυχικά κα πνευματικά μα το αντίθετο: να συντρίψουμε εμείς τα σχέδια και τις μεθόδους τους. Νομίζω ότι το καταφέραμε. Κι αυτό μας έκανε περήφανους και τολμώ να πω χαρούμενους. Σαρκάζαμε τους βασανιστές μας και αυτό μας έκανε να γελάμε. Αποκαλύπταμε τη δειλία τους , αποκαλύπταμε κάτω από τους επηρμένους ‘εξουσιαστές’ αυτό που πραγματικά ήταν δειλά, τιποτένια ανθρωπάκια- και το χαιρόμασταν. Αποφασισμένοι να πεθάνουμε κάναμε σχέδια για το μέλλον ,βάζοντας μπροστά το ‘αν ζήσουμε’ και τα βλέπαμε να ζωντανεύουν. Μέσα από την αλληλογραφία μας σπάζαμε το βασανιστήριο της απομόνωσης και αυτό ήταν η ευτυχία μας. μεγαλώναμε το παιδί μας μέσα σε εκείνα τα κελιά και λαχταρούσαμε την καινούργια ζωή που θα αφήναμε πίσω μας. πρέπει να το μολογήσω: ήμασταν προνομιούχοι.’
Έλλη Παππά «Μαρτυρίες μιας Διαδρομής»
No my dear St Valentine, this is not about heroism. Is about uniqueness. Two unique persons met in a unique moment in a unique relationship. And within this relationship could fit the whole universe.
Am I asking too much?
Όχι, Άγιε μου, δεν γίνεται λόγος εδώ περί ηρωισμού. Είναι η μοναδικότητα δύο προσώπων που συναντήθηκαν μια μοναδική στιγμή σε μια μοναδική σχέση. Και στη σχέση αυτή ναι, χωρούσε το σύμπαν όλο …
Nikos Beloyannis (22/12/1915 – 30/03/1952)
was a Greek resistance leader against the Germans.
He became member of the Greek Communist Party in 1934. Since then, he was arrested, exiled, and tortured. During the German Occupation of Greece, he was the leader of the Greek Popular Liberation Army (ELAS) in Peloponnese, as well as member of the local Communist Party office.
About a year after the end of the Civil War, Nikos Beloyannis and 93 of his Communist comrades were arrested and were put to trial. They were accused of trying to revive the Greek Communist Party (KKE), which according to a law that had been passed earlier, was considered illegal, treasonous, guided by powers outside Greece, and a party that acted against the territorial integrity of the countr. Beloyannis along with other defendants was sentenced to death. The verdict created huge unrest and protests abroad. On 30 March, the royal prosecutor announced to Beloyannis, that his petition for a royal pardon had been rejected. Later that day, he were sent to the firing squad; the Prime Minister Nikolaos Plastiras collapsed afterwards.
http://www.greece.com/info/people/Nikos_Beloyiannis
Elli Pappa (1920-2009) was a Greek writer and activist. She was the sister of Greek author Dido Sotiriou and the partner of Nikos Beloyannis, with whom she had a son. As a member of the Communist Party of Greece, Pappa worked in the newspaper Rizospastis during the years of the Greek Resistance, and continued contributing articles during and after the Greek Civil War until her arrest in December 1950
ninetasland.com 