4 Γενάρη του νέου έτους και η Νέα Υόρκη ξύπνησε άκεφη, γκρι, βροχερή και παγωμένη. Είμαι τόσο έτοιμη να ενδώσω στο να γίνω ένα με την πόλη και να πράξω το αγαπημένο ‘τίποτα’, αλλά υπερισχύει αυτή η παιδιάστικη περιέργεια για νέα ερεθίσματα, έχω κλείσει ήδη το εισιτήριό μου για το Gugghenheim ε, και νέο έτος είναι ας μην αρχίσω με αναβολές (έχω ολόκληρο χρόνο μπροστά για πολλές …). Κρεμμυδοντύνομαι, και κατηφορίζω (?) την  5^th avenue τρία χρόνια μετά από την τελευταία φορά της προκαραντινίσιας εποχής …Τίποτα δεν μοιάζει να έχει αλλάξει και αυτή η οικειότητα με ευχαριστεί. Στο δρόμο ελάχιστ@ και βιαστικ@ – πάντα. Το έχουμε πει: στην πόλη αυτή είναι κατάφωρη παραβίαση τα βλέμματα να συναντιούνται, οπότε σαν σε video game προσπερνάς και σε προσπερνάνε, καθείς και καθεμιά στο βηματισμό του/της, αν λοξοκοιτάξεις χάνεις τα βήματα, δεν περνάς την πίστα . Εάν ο περαστικός/ή τύχει να σε εξυπηρετεί ως ταμίας στο TJ Maxx θα σε κοιτάξει με μάτια που χαμογελούν και θα σου μιλήσει με τέτοια εγκαρδιότητα που βάζεις στοίχημα ότι παίζατε μαζί στο νηπιαγωγείο…Παραδοξότητες της ζωής- της καμωμένης με νόρμες και ρόλους …

Από τη χθεσινή διαδικτυακή τσάρκα στα μουσεία της πόλης, το Guggenheim μου κέντρισε την περιέργεια: Nick Cave Forothermore…Είναι ο άτιμος ο Nick ΚΑΙ εικαστικός; Αναρωτήθηκα αφελώς, μέχρι που έπαιξε το βίντεο- παρουσίαση της έκθεσης: φωνή σίγουρα λιγότερο μάτσο από τη γνωστή και παρουσία περισσότερο έγχρωμη από τον αγγλοσάξονα Αυστραλό. Ο Nick Cave αλλιώς. Μα ποιος είναι αυτός ο «άλλος»;

Όσο πλησιάζω στο μουσείο ο κόσμος πυκνώνει, ο τουρίστας δεν λογαριάζει καιρικές συνθήκες , το πρόγραμμα πρέπει να ακολουθηθεί. Η ουρά που δημιουργείται στην είσοδο, γοργά καταβροχθίζεται από το ναό, η αδηφάγα τέχνη πεινά, πρέπει να επικοινωνηθεί για να έχει λόγο ύπαρξης… Προσπερνώ γρήγορα τους ιμπρεσιονιστές της καρδιάς μου, ως γνωστή ύλη- και σχωρέστε με αγαπημένοι αλλά αδημονώ για το νέο …

Αν και ενημερωμένη ήδη από το site με εικόνες και πληροφορίες για την έκθεση, μένω εκστασιασμένη σε έναν κόσμο που βλέπω μπροστά μου τόσο αυθάδικα ζωντανό που με κάνει να αμφισβητώ αν το σαρκίο μου έχει ζωή τώρα δα. «Θα ήταν προτιμότερο να έχετε μπροστά το σακίδιο», μου λέει ο φύλακας της αίθουσας και με επαναφέρει …Συνθέσεις – κόσμοι που αφηγούνται, τις κοιτάς σαν σύνολο ενιαίο και αρμονικό, πλησιάζεις και αποσυντίθενται και ανασυντίθενται σε κόσμους άπειρους και σχηματισμούς που και αυτοί με τη σειρά τους έχουν να σου πουν. Ξύλο, μέταλλο, αντικείμενα κάθε λογής, κιτς μπιμπελό, παιδικά παιχνίδια πρώτη ύλη για να αφηγηθούν την ιστορία του 17χρονου μαύρου Trayvon Martin που πυροβολήθηκε το 2012 από το γείτονά του ή την εποχή της αποικιοκρατίας και το ‘κειμήλιο’ πυελοδοχείο σε σχήμα χείλη μαύρου ηλικιωμένου. Ο ρατσισμός λέει ο καλλιτέχνης –προπαγανδίζεται στο μυαλό και στην καθημερινή ζωή, τόσο όσο και το δίκαιο της ιδιοκτησίας, πολλές φορές με τρόπο ασυνείδητο, μέσα και από τα προϊόντα κατανάλωσης, όπως είναι ένα κειμήλιο, ένα διακοσμητικό αντικείμενο, ένα κατά τα άλλο ‘αθώο’ μπιμπελό.   

Γεννημένος το 1959 κάπου στο Μισούρι, ζει και εργάζεται στο Σικάγο. Ο αγαπημένος του αδελφός Jack μιλάει για την παιδική τους ηλικία : «ο παππούς μας ήταν ξυλουργός και τον παρακολουθούσαμε να εργάζεται στο γκαράζ, η γιαγιά μας έραβε… Νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ στην οικογένεια περισυνέλλεγαν αντικείμενα και τα μεταμόρφωναν σε κάτι άλλο…Πάντα ήταν υποστηρικτικοί και ενθαρρυντικοί σε ότι θέλαμε να κάνουμε, ακόμη κι όταν δεν ξέραμε καλά καλά τι ήταν αυτό που θέλαμε, είχαμε την ελευθερία να δημιουργήσουμε.»

Με αυτό το οικογενειακό μπακγκράουντ και την επιρροή της house μουσικής του Σικάγο….αυτός ο ‘άλλος’ Nick Cave μέσα από τη γλυπτική, την performance, το χορό, αφιέρωσε εαυτόν στη δημιουργία ενός χώρου  για αυτούς που νιώθουν περιθωριοποιημένοι από την κυρίαρχη κοινωνία και κουλτούρα, κυρίως τις κοινότητες της εργατικής τάξης και την έγχρωμη queer κοινότητα.

Και δημιούργησε ένα σύμπαν πολύχρωμο αποδοχής και συμπερίληψης, εκτυφλωτικά όμορφο, ονειρικό, παραμυθένιο που στέκει ταυτόχρονα και σαν υπόσχεση : ξέρεις; ένας κόσμος συμπερίληψης τόσο όμορφος θε να ‘ναι…

Αυτό το show –λέει ο ίδιος-  δείχνει  ακριβώς τι  κάνω σε όλη μου τη ζωή, χρησιμοποιώ δηλαδή την τέχνη ως όχημα επούλωσης, συγχώρεσης, ενός τρόπου να διαχειρίζομαι το καθημερινό τραύμα της κακοποίησης και την προσβολής που δέχονται τα μαύρα σώματα….Η ομορφιά, ο καλλωπισμός, η διακόσμηση είναι η δική μου απόκρουση, ο τρόπος που πάντα χρησιμοποιούσα για να αντισταθώ…Το μοναδικό πράγμα που δεν μπορούν να μας πάρουν είναι το όνειρο και η φαντασία…»

Αλλά τι σημαίνει για τον καλλιτέχνη ο τίτλος της έκθεσης  Forothermore; «

σκέφτομαι το forothermore σαν κάτι πιο μεγαλειώδες, κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό μου. είναι ο τρόπος να έρθουμε συλλογικά μαζί σε μια από κοινού εμπειρία. Είναι θεραπεία…»

            Κάπως έτσι, αυτός ο άλλος Nick φώτισε την ημέρα μου με ένα κόσμο προορισμένο να φωτίζει όλες τις ημέρες, με έναν αντίλογο ποτισμένο ζωή και χρώμα… Η αντίσταση μπορεί να είναι ένα ‘πάρτι’ του μαζί  απέναντι σε μια κοινωνία της επιβεβλημένης ομοιομορφίας και μιας καθημερινότητας ιδεοψυχαναγκαστικά καθορισμένης. 

Είθε η νέα χρονιά  να φέρει και άλλους Nick, να ταράσσονται οι σιγουριές μας, να πλαταίνει το βλέμμα μας, να γινόμαστε περισσότεροι/ες …

https://www.guggenheim.org/exhibition/nick-cave-forothermore