Έχουμε βγει highway από Ουάσινγκτον DC με κατεύθυνση Virginia Beach και το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο- ω, τι έκπληξη- δεν έχει καύσιμα. Η αδρεναλίνη έχει χτυπήσει κόκκινο μια και δεν διαφαίνεται βενζινάδικο στα κοντά και δουλεύω ήδη το σενάριο να σταματάει το αυτοκίνητο καταμεσής του αυτοκινητόδρομου και …εδώ το στόρυ κόβεται και παρεμβάλλεται η παρηγορητική σκέψη ότι ο οδηγός είναι τόσο καλός άνθρωπος, που ο από μηχανής θεός θα κάνει το θαύμα του και μαζί του θα σωθώ και εγώ η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…Και το θαύμα εγένετο και βενζινάδικο βρέθηκε μαζί με τα μπεργκεράδικα κτλ, γιατί η περιπέτεια φέρνει και λιγούρα right after και την ώρα που θα φτάσουμε στον προορισμό μας πολύ πιθανό να μην υπάρχει και τίποτα ανοιχτό, οπότε πρέπει να προνοήσουμε. Στην παραγγελία της μπύρας μας ζητάνε …ταυτότητα!! Κοιτάω απορημένη και μου εξηγούν ότι ο νόμος το προστάζει, και εφόσον το προστάζει δεν έχω κάτι να πω παρά να το πάρω ως κομπλιμάν που αν και μεσήλικες αντιμετωπιστήκαμε ως teenagers. Τώρα πλέον μπορώ να απολαύσω τη διαδρομή, τα πυκνά δάση, τα πλατιά ποτάμια … 

Στο δρόμο μεγάλες επιγραφές αναγράφουν Chesapeake. Μα τι είναι αυτό το Chesapeake αναρωτιέμαι φωναχτά για να πάρω την -μάλλον προφανή- απάντηση ‘τοπωνύμιο’ της περιοχής. Και ίσως κάτι παραπάνω από αυτό. Οι Chesepian ήταν γηγενής φυλή της περιοχής που έμελλε να πέσουν θύματα μιας προφητείας. Όταν η φυλή των Powhatan κυριάρχησε στην περιοχή έλαβε ένα χρησμό που προέβλεπε το τέλος της αυτοκρατορίας από ένα έθνος που θα ξεκινούσε από τον κόλπο του Chesapeake. Οι φυλές των Chesepian θεωρήθηκαν κίνδυνος και -φύλαγε τα ρούχα σου- φρόντισαν να τους αφανίσουν. Έλα όμως που από αλλού το περιμένεις και από αλλού σου έρχεται και η κυριαρχία των Powhatan ήταν γραφτό να παραδοθεί στους Άγγλους αποικιοκράτες που επικράτησαν μέσα από εχθροπραξίες και τις αρρώστιες που κουβάλησαν από τη γηραιά ήπειρο. Όσοι γλίτωσαν από τα παραπάνω περιήλθαν σε κατάσταση σκλαβιάς ή παντρειάς και δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο ή ποια η διαφορά. Κοίτα το παράδειγμα της Ποκαχόντας, γηγενής της περιοχής που παντρεύτηκε Βρετανό άποικο για να πεθάνει 22 ετών, αφού την περιέφεραν σε σαλόνια βρετανικά ως ένα επιτυχημένο παράδειγμα ‘εκπολιτισμένης’ ιθαγενούς, σε μια εκστρατεία ανεύρεσης χρημάτων για την υπό ίδρυση Jamestown.

Είναι πλέον σκοτάδι, όταν φτάνουμε. Απόλυτη ησυχία στη γειτονιά , χαρακτηριστικό αμερικανικό suburb με χαμηλά σπιτάκια, πράσινα πεζοδρόμια και η αστερόεσσα να ανεμίζει, όλα ‘εν τάξει’ , όλα υπό έλεγχο. Το airbnb κατάλυμα έχει ενίοτε τη δυσκολία του να βρεθεί και το προχωρημένο της ώρας δεν το κάνει πιο εύκολο. Περιφερόμενοι γύρω από τα υποψήφια σπίτια, τρέμει το φυλλοκάρδι σου στην πιθανότητα να βγει ένοικος με καραμπίνα, περίστροφο ή δεν ξέρω τι άλλο, μια και με το αλκοόλ σφιχτοί οι κάτοικοι αλλά ιδιαιτέρως large στην οπλοχρησία! 

Αφού γλιτώσαμε την κάνη του όπλου, άξιο απορίας μου είναι ακόμη το πώς γλιτώσαμε το κρυοπάγημα από τον κλιματισμό θερμοκρασίας Ανταρκτικής στο ενοικιαζόμενο διαμέρισμα…

Την επομένη το πρωί είμαστε έτοιμοι για εξερεύνηση της πόλης με κατεύθυνση φυσικά προς την παραλία. Η παραλία αναφέρεται στα Guinness Word Records ως η longest pleasure beach. Εδώ επίσης έγινε και ο πρώτος φάρος προς εξυπηρέτηση της ροής των εμπορικών πλοίων και σήμερα αποτελεί το έμβλημα της πόλης και φιγουράρει στη σημαία της πολιτείας. 

Η χαμηλή δόμηση των σπιτιών θα υψώσει απότομα και άχαρα πλησιάζοντας στο μέτωπο του Ωκεανού. Γιγαντιαία ξενοδοχειακά συγκροτήματα ατενίζουν τον ωκεανό σε μια αναμέτρηση: τι είναι πιο επιβλητικό το ανθρώπινο οικοδόμημα ή ο απέραντος ωκεανός; Εύκολη η απάντηση, γιατί πολλάκις έχει αποδειχθεί ότι η ανθρώπινη ματαιοδοξία μπορεί να νικηθεί κατά κράτος σαν η φύση το αποφασίσει, αλλά μυαλό δεν βάζουμε… Γύρω στο 73% των κτηρίων κινδυνεύουν από ενδεχόμενη πλημμύρα και το 90% των κτηρίων θεωρείται υψηλού κινδύνου σε περίπτωση πυρκαγιάς. Πράγματι, η παραλία είναι μεγαλειώδης στο μήκος και στο πλάτος της, γεγονός που το χαίρονται ιδιαίτερα δίποδα και τετράποδα. Ειδικά ως προς τα τετράποδα, δεν έχω δει πιο ευτυχισμένα σκυλιά σε παραλία, παιχνίδια, βουτιές, φρίσμπι, κυνηγητό και ξάπλες στην άμμο με τα πόδια ψηλά, μου δώσαν κάτι από την ανεμελιά και την ευτυχία τους μαζί με δροσιά και πολλές τρίχες. Για έναν ανεξήγητο λόγο είχαν επιλέξει εμένα για ‘πετσέτα’ τους και είτε θα τίναζαν δίπλα μου τα νερά τους (η light εκδοχή) ή θα τρίβονταν απευθείας στο αμήχανο κορμί μου (hardcore). Αυτές οι στιγμές ξεγνοιασιάς/ ψυχρολουσίας διακόπτονταν βιαίως από τον ήχο και την παρουσία μαχητικών αεροσκαφών που πετούσαν χαμηλά στην παραλία. Στην περιοχή εδράζουν βάσεις της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας αλλά και ναυτικές. Η συχνότητα των πτήσεων ήταν τόση ώστε να ταράζεται το νευρικό σύστημα και να ξυπνούν εικόνες πολέμου, που αν και δεν τις έχεις ζήσει έχουν εγχαραχθεί ώστε να δημιουργούν αντανακλαστικά φρίκης και αποτροπής σε έναν ήχο που όχι δεν αναγνωρίζεις ως φυσικό και ούτε θα ήθελες να γίνει. Για όποιο@ ωστόσο έχει μια ροπή προς το χακί (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου), μπορεί να χαρεί το Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας της περιοχής με τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή αεροσκαφών.  

Για εσάς που παραμένετε πιστ@ στο make love not war, να ξέρετε ότι από το 1969 κυκλοφορεί το μότο στην περιοχή ‘Virginia is for Lovers’! Βέβαια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε το moto έχουν περάσει κάτι χρονάκια και αυτό που βλέπω γύρω πιο πολύ με baby boom μου μοιάζει παρά dolce vita και δονζουανική κατάσταση. Ζευγάρια σέρνουν καρότσια, παιδιά τσιροκοπάνε στις πισίνες των ξενοδοχείων, στον παραλιακό ποδηλατόδρομο ποδηλατούν οικογένειες. Για εκείν@ που δεν έχουν δέσει ακόμη γάιδαρο/α μπορούν να γυμνάσουν κορμί στο fitness park της παραλίας ενώ για τ@ ασυγκίνητ@ στις κοινωνικές σχέσεις υπάρχει πάντα η δυνατότητα να πάνε για ψάρεμα. Η πόλη παρακαλώ έχει βραβευτεί ως the fittest city ενώ θεωρείται και κορυφαίος προορισμός για ψάρεμα. Για όσους/ες/@ δηλώνουν αμετανόητα ρομαντικ@ η περιοχή της Βιρτζίνια έχει να προσφέρει το Mountain Lake Lodge στο Pembroke, ώστε να απολαύσουν θεματικά πακέτα Σαββατοκύριακου Dirty Dancing. Ναι, πολύ σωστά εκεί η Baby και ο Johnny ερωτοτροπούσανε χορεύοντας mambo  και στοιχειώναν ονειρώξεις των εφήβων της εποχής, όταν ακόμη η ταινία δεν απειλούνταν με αφορισμό υπό το πρίσμα του πατερναλισμού/σωβινισμού…

Το μέσο εισόδημα του κατοίκου είναι πάνω από του μέσου Αμερικανού, όπως επίσης και το ποσοστό του πληθυσμού με ανώτατη μόρφωση. Αυτά τα στατιστικά δεν φαίνεται ωστόσο να σώζουν από την κακογουστιά και να σου στην παραλιακή το άγαλμα του Βασιλιά Ποσειδώνα, που μάλλον για Disneyland προοριζόταν αλλά δεν μπορούμε να πούμε και πολλά επί του ζητήματος για το Κιτς χωρίς Σύνορα, παρά μόνο να προτείνουμε την αδερφοποίηση της πόλης με τη δική μας Νικίτη στη Χαλκιδική, όπου ομοίως εμπνεύσεως αριστούργημα κοσμεί κεντρικό δρόμο. Εάν νομίζετε ότι το κακό περιορίζεται, γελιέστε: ο ίδιος καλλιτέχνης έχει επιμεληθεί και το μνημείο προς τιμήν των πεσόντων κατά την εκτέλεση του καθήκοντος αστυνομικών της περιοχής. Η λίστα των πεσόντων βέβαια περιλαμβάνει και έναν που πήγε από κόβιντ και κάνα δυο που έφυγαν από ατύχημα με όπλο …

Το βράδυ οι γειτονιές που στο φως της ημέρας μου φαίνονται ‘πολύ κουκλίστικα όμορφες, για να είναι αληθινές’, μοιάζουν απόκοσμες. Τα πάντα τόσο ήσυχα. Διασταυρώνομαι με ελάχιστους πεζούς, κυρίως αυτοκίνητα περνούν από δίπλα. Ακούω την κίνηση από τα στάχυα στην άκρη το ποταμού και μόνο η οικεία μυρωδιά από αγιόκλημα, που με συνδέει εκεί πίσω στο σπίτι της αγαπημένης γιαγιάς στο χωριό, με ηρεμεί. Μην είναι ακόμη η κατάρα της Grace Sherwood που σκιάζει την περιοχή; Εκεί στις αρχές του 18ου αιώνα η Grace κατηγορήθηκε για μαγεία και προκειμένου να διαπιστώσουν εάν η κατηγορία ευσταθεί, αποφασίζουν να την ρίξουν στον Lynnhaven ποταμό με δεμένους καρπούς και πόδια. Εάν κατάφερνε να βγει στην επιφάνεια θα κρινόταν ένοχη για μαγεία, εάν πνιγόταν, θα ήταν αθώα μεν αλλά πνιγμένη δε! Έλα όμως που κατάφερε να λυθεί μέσα στο νερό και βγαίνει στην επιφάνεια του νερού για να βγάλει μια δεκαετία στη στενή και να αφεθεί ελεύθερη, όταν κόπασε το κυνήγι των μαγισσών. Λέγεται ότι η περιοχή, όπου είναι θαμμένη (Ferry Plantation House) είναι στοιχειωμένη μέχρι σήμερα !

Ξημερώνει βροχερή Κυριακή, ημέρα γυρισμού. Οι Chesepian δεν είναι παρά πινακίδα οδικής σήμανσης και η Ποκαχόντας εστιατόριο pancakes για πρωινά /brunch εκμετάλλευσης Ελλήνων μεταναστών. Θα αφήσω τον αλλόκοτο αυτό τόπο, όπου δεν φείδεται σε παραλίες, ποτάμια, πάρκα και brunch, όλα σε XL/ grandiose εκδοχή. Μιλάμε άλλωστε για τη «Μητέρα των Προέδρων», αφού πρόεδροι των ΗΠΑ, ανάμεσά τους οι George Washington, Thomas Jefferson και πολλοί άλλοι γεννήθηκαν στην περιοχή. Όσο για τους υπόλοιπους προέδρους αυτοί σίγουρα έχουν κάποια στιγμή απολαύσει ένα κοκτέιλ στο Cavalier Hotel, σήμα κατατεθέν της περιοχής, που – μαζί με το φάρο- από το 1927 αγναντεύει τον Ωκεανό. Εγώ πάλι μικρή -σε μέγεθος- και ασήμαντη, θα σφραγίσω στη μνήμη μου εκείνη τη σκηνή με τα σκυλιά να παίζουν στην παραλία, εκείνη την ανεμαλιά, εκείνο το παιχνίδι, εκείνη την ευτυχία…