Zagreb…People of Zagreb…who are they? Μια αφελής προσέγγιση του κατοίκου του Ζάγκρεμπ…

στις




Self confident, easy going, sophisticated. The allure of the ‘Europeans’. They give you the impression that everything is ‘under control’. ..But how you gain peace and serenity having experienced a long history of consistently periodic disruption and upheaval?



Δίνουν την εικόνα ανθρώπων χαλαρών, με αυτοπεποίθηση, σοφιστικέ. Ο ‘αέρας’ του «Ευρωπαίου»- όλα υπό έλεγχο…Και αναρωτιέσαι για τα σημάδια που αφήνει μια μακρά ιστορία αναταραχών, ένας πρόσφατος πόλεμος. Παρελθόν με παρόν φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους…Ασυμφωνία μεταξύ γνώσης και προσλαμβάνουσας αίσθησης…Κάπως έτσι ο ταξιδιώτης έρχεται σε σύγχυση και δεν του μένει παρά ‘να ξεχάσει αυτά που ήξερε ή νόμιζε ότι ξέρει’ και να αφεθεί στους ρυθμούς της πόλης. Προσγείωση στο 2017…

People of Zagreb are well known coffee lovers. Coffee is part of the daily living in the city. There are hundreds coffee shops, always full, that a foreigner (obviously not coming from Thessaloniki) could reasonably ask ‘when this folks are working’ …


Οι κάτοικοι του Ζάγκρεμπ απολαμβάνουν να πίνουν καφέ συζητώντας με φίλους. Ο καφές αποτελεί κοινωνικό γεγονός ,συνήθεια αγαπημένη και ενταγμένη στην καθημερινότητά τους.  (προτείνεται ‘αδελφοποίηση’ της πόλης με την πόλη της Θεσσαλονίκης)


Their cemetery “Mirogoj” is considered a true art gallery in the open. Moreover, is a monument to religious tolerance where not just Christianity but all the religious are equally respected.
The Mirogoj Cemetery is a cemetery park that is considered to be among the more noteworthy landmarks in the City of Zagreb. The cemetery inters members of all religious groups: Catholic, Orthodox, Muslim, Jewish, Protestant, Later Day Saints;  irriligeous graves can all be found. In the arcades are the last resting places of many famous Croatians.
Unlike the older cemeteries, which were church-owned, Mirogoj was owned by the city, and accepted burials from all religious backgrounds

 Οι κάτοικοι του Ζάγκρεμπ είναι περήφανοι –και όχι άδικα- για το νεκροταφείο Mirogoj. Το κοιμητήριο θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Αποτελεί  ένα ανοιχτό μουσείο έργων τέχνης αλλά και μνημείο ανεξιθρησκίας. Σε αυτό συνυπάρχουν τάφοι χριστιανών, μουσουλμάνων, Εβραίων, κάθε είδους θρησκείας και …μη θρησκείας (ναι, υπάρχει και τμήμα για άθεους).  Παρήγορο αλήθεια να ξέρεις ότι έστω και συμβολικά, κάπου είναι εφικτή η έννοια της συνύπαρξης ,όταν οι ζωντανοί αρέσκονται στην κατηγοριοποίηση και την ομαδοποίηση τύπου ‘εμείς και όλοι οι υπόλοιποι’, αναζητούν τον όμοιο, είναι καχύποπτοι στο διαφορετικό. Βέβαια, το ενδιαφέρον θα ήταν να μην υπήρχαν καθόλου ‘τμήματα’ αλλά ο άθεος να θαβόταν δίπλα στον καθολικό, ο ορθόδοξος στο μουσουλμάνο κτλ. Εξάλλου η κατάληξη δεν σηκώνει διαχωρισμούς…κοινός είναι ο δρόμος, ένα το τέλος…

In Zagreb there is also a museum that has won (2010) the EMYA Kenneth Hudson Award as the most innovative and daring museum project in Europe. The Museum of Broken Relationships.
Well, what’s the purpose of a museum like than??
Following the official site of the museum, breathlessly we read:
Museum of B R is a global crowd- sourced project with permanent museum outposts in Zagreband LA.
Museum of Broken Relationships is a physical and virtual public space created with the sole purpose of treasuring and sharing your heartbreak stories and symbolic possessions. It is a museum about you, about us, about the ways we love and lose.
At its core, the Museum is an ever-growing collection of items, each a memento of a relationship past, accompanied by a personal, yet anonymous story of its contributor. Unlike ‘destructive’ self-help instructions for recovery from grief and loss, the Museum offers the chance to overcome an emotional collapse through creativity – by contributing to its universal collection.
Museum of Broken Relationships is an original creative art project conceived by Olinka Vištica and Dražen Grubišić in 2006.
Visit the site where you can a. contribute to the collection (Recently ended a relationship? Wish to unburden the emotional load by erasing everything that reminds you of that painful experience? Don’t – one day you may regret it.

Instead, send your item to our Museum and take part in the creation of a collective emotional history! ) b. create an account c. or even shop ( I do recommend the anti- stress pencil  (the satisfaction of destruction is paired with the satisfaction of creation! Relieve your tension by snapping the pencil and create two new ones. Value for money)or the Bad Memories Eraser (In the absence of an undo button, delete your bad memories with the iconic tool from our breakup survival kit) 
 …AWESOME )

 Οι κάτοικοι του Ζάγκρεμπ εξίσου περήφανα παρουσιάζουν το μουσείο που κέρδισε το 2010 βραβείο πρωτοτυπίας και τόλμης (the EMYA Kenneth Hudson Award as the most innovative and daring museum project in Europe). Το Μουσείο των Διαλυμένων Σχέσεων…Αφού ξεπερνάς το πρώτο σοκ           (μήπως δεν κατάλαβα καλά? Χάθηκα στη μετάφραση?) αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: και ο ποιος ο σκοπός ενός μουσείου για …το αυτονόητο? Ε, οι άνθρωποι χωρίζουν…συμβαίνει…

Διαβάζουμε λοιπόν στο Wikipedia σχετικά:
Το Μουσείο Χαλασμένων Σχέσεων είναι ένα μουσείο στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, αφιερωμένο στις αποτυχημένες ερωτικές σχέσεις. Τα εκθέματά του περιλαμβάνουν προσωπικά αντικείμενα που απέμειναν από πρώην εραστές, συνοδευόμενα από σύντομη περιγραφή τους.
Το μουσείο ξεκίνησε αρχικά ως μια περιοδεύουσα συλλογή από αντικείμενα δωρεών. Μετέπειτα, βρήκε μια μόνιμη θέση στο Ζάγκρεμπ. Έλαβε το βραβείο Κένεθ Χάντσον, για τα πλέον καινοτόμα μουσεία της Ευρώπης.
Το μουσείο ιδρύθηκε από δύο καλλιτέχνες του Ζάγκρεμπ, την παραγωγό ταινιών Ολίνκα Βίστιτσα και το γλύπτη Ντράζεν Γκρουμπίβιτς. Μετά την διάλυση της τετραετούς ερωτικής σχέσης τους, το 2003, οι δύο τους αστειευόμενοι ανέφεραν την ιδέα για τη δημιουργία ενός μουσείου για τη στέγαση των προσωπικών τους αντικειμένων.Τρία χρόνια αργότερα, ο Γκρουμπίσιτς ήρθε σε επαφή με την Βίστιτσα, αυτή τη φορά για την υλοποίηση αυτής της ιδέας. Η συλλογή γεννήθηκε όταν εκείνοι ζήτησαν από τους φίλους τους να δωρίσουν αντικείμενα που κράτησαν μετά από τους χωρισμούς τους. Το 2006 δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά η συλλογή, στη Γλυπτοθήκη του Ζάγκρεμπ, ως μέρος της 41ης έκθεσης «Ζάγκρεμπ Σάλον».
Αξίζει μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα https://brokenships.com/ 
Αυτή σου δίνει την ευκαιρία να α. συνεισφέρεις και εσύ στη συλλογή (ευκαιρία να την γλιτώσει και η κούκλα που την έχεις κάνει σουρωτήρι με τις καρφίτσες) β. να δημιουργήσεις το δικό σου λογαριασμός (αγνοώ το τι ακριβώς συνεπάγεται αυτό, τι επίκειται, τι μπορεί να σου συμβεί…αναλαμβάνεις την ευθύνη) γ. να ψωνίσεις από το e shop του μουσείου καλούδια διάφορα σπαραξικάρδια… (προτείνω τη γομολάστιχα  των Κακών Αναμνήσεων- ναι, ‘σβήσε’ τώρα τον πόνο ή το μολύβι αντιστρές με δυο μύτες εκατέρωθεν- έχεις τα νεύρα σου και ξεσπάς στο μολύβι; Αμέσως – αμέσως, έχεις δύο μολύβια στην τιμή του ενός, το λες και ‘επένδυση’…)


Promenade through a cemetery…a museum of broken hearts…
Is pain and grief so well incorporated in the life of  Zagreb?
How well is the past metabolised? Or is just a surface with well kept secrets bellow? It seems? Or it is? A national psychological defence mechanism?
With true faith, totally committed and constantly,   they are looking at the West. Always towards the West.  This proved to be their totem of stability, when in fact nothing was, nothing is stable…
Βόλτες σε ένα νεκροταφείο έργο τέχνης, λαβωμένες καρδιές ερωτοχτυπημένων που γίνονται …μουσείο. Χιούμορ; Ανάγκη να‘ ξορκίσουμε’ το κακό; Μηχανισμός άμυνας; Ζωή που συνεχίζει πάραυτα; με τι κατεύθυνση;
Είναι ο πόνος, η θλίψη, το πένθος τόσο καλά ενσωματωμένα στη ζωή του Ζάγκρεμπ;
Πόσο καλά μεταβολισμένο είναι το παρελθόν; Ή πρόκειται για μια επιφάνεια που κρύβει καλά κρυμμένα μυστικά;
Με αληθινή πίστη ,απόλυτα προσηλωμένοι κοιτούν προς τη Δύση. Κοιτούν και νιώθουν κομμάτι αυτής. Πάντα δυτικά του χάρτη. Αυτή η συνεπής διαχρονικά στάση στέκεται τοτέμ σταθερότητας , απέναντι σε ένα οδυνηρό παρελθόν και ένα ρευστό παρόν. Η καθαρότητα, η σαφήνεια στο ποιος είμαι ή πιο σωστά, ποιος θέλω να είμαι και που να ανήκω, δείχνει το δρόμο…  











Σχολιάστε