Outside the Whole Foods Market, somewhere in Harlem. A French tourist couple drifted by a human flow of any kind of color, tribe, age and social rank. A colored teen just met her clan, generating a lively and enthusiastic atmosphere. The commonly recognizable teen spirit! Few steps away, a middle aged black man preaches with the same teen fervor.

Well, who is the New Yorker over here? This land is  bound for strangers. Here everyone is stranger among strangers that turns out somehow familiar and homey. Here is the place where over 800 languages are spoken. Here you spot the different ethnicities presence everywhere in the city.

The supermarket cashier is a young man in full body tattoos and ear piercings. Next day an XXΧL young girl is behind the cash desk. Not a usual scene in my homeland who loves to boast its antiquity, somewhere out on the fringes of a community called European.

At TJ Max the cashier asks me how I am today. ‘Do I know her?’ Cannot recall. «Am I getting a pimple on my forehead? I pretend that everything is under control. Act naturally, I keep saying to myself…At Marshalls same story. The cashier looks me straight in the eyes ‘are you having fun here in NYC’? What’s next? Ask my phone number? Fallacy. I look around, another employee chats with a client. A stunning colored woman has just identified a familiar accent “Are you from Jamaica? Which place”? the response sparked off an overwhelming reaction! Close relation ? could be, I muttered to myself.

I walk down 5^th Avenue. The human patchwork in a clean cut version. A teen with down syndrome cruise past me, a step behind him his man in attendance gives directions ‘how to walk…normally”. A good- looking middle aged man like Hollywood’s most eligible celebrity, returns from a stroll in Central Park with his pedigree dogs: holding one while the second followed on leash tied to a buggy where the third was loafing. They disappeared inside a splendid fifth avenue apartment building leaving behind the doorman and his greeting echoing… Woody Allen could definitely walk in and out this building, I ween looking around…just in case…

What I found around is a tacit agreement: walk to your destination, no glances are crossed among these people walking around, no, that’s not included in the game’s rules. I get a glimpse with a slight qualm. I try to pretend I am one of them but still my voyeuristic impulse betrays me. I wish I were the Invisible Man. I could turn invisible at will and walk together with the down syndrome teen, mingle with the latino old men hanging out the Marcus Garvey Park listening to latin music from a parked car, even sneak into the enviable pedigree’s flat….

  When Big Apple in good mood, after 12pm  over there in Lenox Avenue, the Revolution Bookstore opens its shutters. Revolution? At the Mecca of Capitalism? A political, intellectual and cultural center for the movement for an actual revolution, I see on the website together with Bob Avakian figure that grabs the headlines. For the organization /party (?) Bob Avakian is the leader, the architect of a new communism. For the rest of the European communists Bob is just a self exiled to Paris- leader of a sect notorious for organizing evangelical- style meetings. Intrigued by the controversial and the ambiguity I head to the bookstore. Wishing once again to be invisible I step on the store hearing at the same time a welcoming greeting. People passing by just for a ‘hello’, a group of three chat next to the cash desk, ‘if you need help, please ask’ , said a man, ‘what do you think of our book collection?’ asked another one. A street junky just used the restroom and now as he steps out he grabs a cup of coffee available for …clients? staff?  Passers by?? The more time I stay in this place the more im getting confused about who is the customer, who the personnel, who the cashier, who owns this store…”actual existing socialism«I ended up saying to myself to relief the cognitive dissonance around me.

A few weeks later from my home in Thessaloniki I would sent to the bookstore «telepathic» messages of gratitude, cause through it I got to know the «Evicted- Poverty and profit in the American City”’ of Matthew Desmond, a sociologist that  follows eight families in Milwaukee as they each struggle to keep a roof over their heads. And the author and researcher is there sharing with them their adventures, throes and anguishes and not hesitate many times to go beyond his role as a researcher whenever being a human was more needed. Moving and shockingly true and inspiring stands as an example of how social scientists should have been.

And then it was Cudjo of «Barracoon«, the story of the last Black Cargo. First written in 1927 by Zora Neale Hurston who traveled to Plateau, Alabama, to visit eighty- six –year –old Cudjo Lewis, a survivor of the Clotilda, the last slaver known to have made the transatlantic journey. Illegally brought to the United States, Cudjo was enslaved fifty years after the slave trade was outlawed. A strange fruit detached from its earth and thrown elsewhere but again all odds persistently takes roots and flourishes still. A book- elegy to a life honored, courageous and dignified. Once again it was a charismatic anthropologist and writer Zora Neale Hurston who gave voice to Memory.   

When Big Apple in  great mood, over there in Metropolitan Museum of Art they have a really good time… Inside the MET shop and among exhibition catalogues and everything about art history and philosophy, manuals for an everyday lavishness  “How to tie a scarf: 33 styles “, “How to tie a tie: A Gentleman’s Guide to Getting Dressed”, “What Would Kleopatra Do? Life lessons from 50 of history’s most extraordinary woman”, “This Book Will Put You to Sleep”…

Jerry says that NYC is Disneyland for grow- ups.

I say that NYC is the place you realize what loneliness is together with the need to trick it having fun…

But still. This city is cursed to stay shadowed by the Poet. Lorca dived into the depths of depression and alienation of newyork society and came out a martyr, a Christ who watered with his blood Al- Andalus, his beloved tierra.  

La aurora llega y nadie la recibe en su boca
porque allí no hay mañana ni esperanza posible.
A veces las monedas en enjambres furiosos
taladran y devoran abandonados niños.

Los primeros que salen comprenden con sus huesos
que no habrá paraísos ni amores deshojados;
saben que van al cieno de números y leyes,
a los juegos sin arte, a sudores sin fruto.

La luz es sepultada por cadenas y ruidos
en impúdico reto de ciencia sin raíces.
Por los barrios hay gentes que vacilan insomnes
como recién salidas de un naufragio de sangre.

Poeta en Nueva York 1929 – 1930

III Calles y sueños

Έξω από το Whole Foods Market γωνία 100W 125^th St, κάπου στο Harlem. Ένα ζευγάρι Γάλλων τουριστών παρασύρεται από μια ανθρωπορροή κάθε χρώματος, φυλής, ηλικίας, τάξης. Μια έγχρωμη έφηβη μόλις συνάντησε την παρέα της και χαιρετιούνται με τη γνώριμη ορμή της νιότης. Διεθνές! Ένας μεσήλικας έγχρωμος, με την ίδια ορμή κηρύσσει  το λόγο του κυρίου. Δεν κοντοστέκεται κανείς –αυτός συνεχίζει, στέκεται για να τα πει, αδιάφορο ποιος ο αποδέκτης..

Ποιος είναι ο Νεοϋρκέζος; Αυτός ο τόπος είναι προορισμένος για τον ξένο. Εδώ όλοι ξένοι είναι  και ανάμεσα σε ξένους εντέλει οικείοι. Βορειοαμερικανοί  του Νότου μπασταρδεύονται με προφορά που μαρτυρά Ν Αμερική, Καραϊβική, Ασία, κάτι απροσδιόριστο.

Στο σούπερ μάρκετ organic freak στο ταμείο με εξυπηρετεί νεαρός με τατουάζ μανίκια και αυτιά καμουφλαρισμένα με piercing. Την επομένη πάλι είναι μια κοπέλα XXXL. Δεν είναι μια εικόνα που θα συναντούσα στη δική μου γειτονιά, κάπου εκεί στο περιθώριο μιας Ένωσης που κομπάζει τα ιδεώδη της, «Ευρωπαϊκή» την λένε.

Στα TJ Max η πωλήτρια με ρωτά πώς είμαι σήμερα. Αναρωτιέμαι αν την έχω ξανασυναντήσει. Αμφιβάλω. Μήπως έχω βγάλει εξάνθημα; Εμπύελο μπιμπίκι; Όπως και να έχει θα απαντήσω με επιτηδευμένη φυσικότητα. Στα Marshalls μία από τα ίδια. Σε κοιτούν στα μάτια και σε ρωτούν προσωπικά μόλις μάθουν ότι είσαι περαστική από τα μέρη: « Περνάς καλά εδώ;» Αύριο θα μου ζητήσει το τηλέφωνο να πάμε για καφέ; Μπα, πλάνη.  Τσεκάρω φευγαλέα το δίπλα υπάλληλο που έχει πιάσει επίσης κουβέντα με την πελάτισσα που εξυπηρετεί…ΟΚ! Πιο πίσω στην ουρά μια εντυπωσιακή νέγρα μόλις αναγνώρισε προφορά γνώριμη «Τζαμάικα ; Από ποιο μέρος είσαι;» την ρωτά και η απάντηση πυροδοτεί ενθουσιασμό.. Κοντοχωριανές, συμπεραίνω…

 Κατηφορίζω την 5^th Avenue- παραπλεύρως του Central Park. Το ανθρώπινο  παντσγουόρκ σε έκδοση πιο clean cut. Μόλις με προσπερνά εφηβάκι με σύνδρομο Down και ένα βήμα πίσω του ο οδηγός δίνει οδηγίες στο μάθημα δια ζώσης ‘περπατώ στο δρόμο…’φυσιολογικά’. Ένας άνδρας γοητείας Χολιγουντιανής και αμφίεσης σπορτίβ- επιστρέφει από βόλτα με τα τρία pedigree: ένα κρατά στην αγκαλιά του , το δεύτερο με λουρί δεμένο στο καροτσάκι, όπου λουφάζει ο τρίτος της παρέας. Θα μπούνε σε μια από τις πολυκατοικίες με τις πράσινες τέντες. Tους υποδέχεται ο θυρωρός με την καλοσιδερωμένη στολή. Σε μια από αυτές τις κατοικίες παίρνω όρκο ότι μπαινοβγαίνει ο Γούντυ Άλεν.

Πρόκειται για σιωπηρή συμφωνία: περπάτα με προσήλωση στη ρότα σου, μείνε στη διαδρομή σου. Εκεί που θες να πας, σε αυτόν που θα συναντήσεις, σε αυτό που έχεις προγραμματίσει να κάνεις. Ματιές δεν διασταυρώνονται. Όχι, αυτό δεν είναι στο παιχνίδι. Παραβίαση. Σεβασμός; Φόβος; Ταμπού; Η ματιά πιάνει στο ‘κλεφτά’ και ένοχα ‘χαζεύει’ κόσμο. Προσπαθώ να συνηθίσω στο νεοϋορκέζικο ύφος μα η λιγούρικη κατάπληξη με προδίδει. Θα επικαλεστώ τις σούπερ δυνάμεις των ηρώων της Μάρβελ. Κύριε σκηνοθέτα, θα ήθελα το ρόλου του αόρατου, παρακαλώ.  Αδιάκριτα να παρατηρώ. Nα χωθώ σε εκείνες τις παρέες των μεγάλων σε ηλικία  λατίνων στο  Marcus Garvey Park που κάθονται στο πεζούλι και ακούν τραγούδια της γενέτειρας, από ένα αυτοκίνητο σταματημένο μπροστά τους με την πόρτα ανοιχτή. Να ακολουθήσω τον οδηγό που στέκεται μελετημένα πίσω από τον έφηβο που καθοδηγείται στο ‘φυσιολογικό’…να τρυπώσω στο διαμέρισμα με τα καλόμοιρα pedigree…

Όταν η Νέα Υόρκη έχει κέφια, εκεί στη Lenox Avenue θα σηκώσει τα ρολά του λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι το Revolution Book Store. Επανάσταση; Στη Μέκκα του Καπιταλισμού; Δεν θα πάω αδιάβαστη . Όχι. Μια αναζήτηση στο διαδίκτυο με συστήνει στον Bob Avakian, τον αρχιτέκτονα το «Νέου Κομμουνισμού»- αυτοεξόριστου στο Παρίσι. Γύρω από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Bob συγκεντρώνονται τα μέλη που απαρτίζουν το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, κάτι που περισσότερο παρουσιάζεται σαν σέχτα, λιγότερο σαν κόμμα. Γοητευμένη από το …εύρημά μου, θα εξερευνήσω το βιβλιοπωλείο –άντρο της συμμορίας του Μπομπ! Μπαίνω δειλά ,ευχόμενη να μην τραβήξω την προσοχή κανενός (νάτο πάλι το σύνδρομο του ‘αόρατου’). Του κάκου, με καλωσορίζουν με ένα χαμόγελο «πρώτη φορά έρχεσαι εδώ; Αν θέλεις βοήθεια να μας πεις…». Χώνω τη μούρη στα οπισθόφυλλα των βιβλίων, η οικεία αγαπημένη μυρωδιά τους με ηρεμεί. Κόσμος μπαίνει να ανταλλάξει δυο κουβέντες, για μια καλημέρα (αν και ήδη μεσημέρι), ένα πηγαδάκι έχει ήδη στηθεί δίπλα στο ταμείο και κουβεντιάζει, μια καφετιέρα παρακεί δίπλα στην είσοδο θα κεράσει το ‘πρεζάκι της γειτονιάς’ που πριν λίγο μπήκε με αέρα και βιάση κατευθυνόμενος στην τουαλέτα.  Όλοι εδώ περαστικοί και λίγο ή πολύ γνωρίζονται μεταξύ τους, μόνο εγώ νιώθω UFO που ακόμη δεν έχει καταλήξει στο ‘αυτό το μαγαζί ποιανού είναι εν τέλει’;;; Άλλος με υποδέχτηκε, άλλος μου πρόσφερε βοήθεια εφόσον τη χρειαστώ, άλλος στο ταμείο…Ήθη προηγμένα κομμουνιστικά λέω και εγώ από μέσα μου για να λύσω άρον άρον την ασυμφωνία των δεδομένων μου! Φεύγω από εκεί αφού έχω φορτωθεί έξτρα το ολιγοσέλιδο- ευτυχώς- φυλλάδιο της ‘Επίσημης Βιογραφίας του Bob’ και αυτό για να γλιτώσω το λογύδριο προσηλυτισμού στις αρχές του Νέου Κομμουνισμού που με περίμενε στο ταμείο από τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο ξανθοτρίχη ροδομάγουλο κύριο με την τεξανή προφορά σοφιστικέ αγελαδάρη.

Κάτι εβδομάδες μετά πίσω πια στη Θεσσαλονίκη θα στέλνω τηλεπαθητικά μηνύματα ευγνωμοσύνης στο χώρο αυτό που μου γνώρισε τους “Evicted” του κοινωνιολόγου Matthew Desmond, ένα βιβλίο, μελέτη και έρευνα για τις εξώσεις , τη φτώχεια και το κέρδος στην Αμερική. Ο συγγραφέας- ερευνητής ακολουθεί έξι οικογένειες στο Milwaukee, καθώς αυτές μάχονται να κρατήσουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους. Και αυτός είναι εκεί μαζί τους ζει την αγωνία τους και δεν διστάζει να υπερβαίνει το ρόλο του, όταν το ανθρώπινο το επιτάσσει. Ένα βιβλίο που σοκάρει και συγκινεί με την αλήθεια του αλλά και εμπνέει και παραδειγματίζει για το πώς θα έπρεπε να είναι και να στέκεται ένας κοινωνικός επιστήμονας. Και μετά ήταν ο Cudjo του Barracoon, η ιστορία του τελευταίου «Μαύρου Φορτίου». Η επονείδιστη ιστορία της αρπαγής και εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τη μαύρη ήπειρο και ο Cudjo συγκλονιστικό παράδειγμα επιμονής για ζωή πάραυτα και μιας σοφίας που υπερβαίνει το ανθρώπινο και προσεγγίζει αυτή τη γνώση της μάνας γης, αθόρυβα καταλυτική και άχρονη-  αυτή είναι η υπεροχή της.

Όταν η NYC έχει κέφια εκεί στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης το διασκεδάζουν κομμάτι παραπάνω. Στο ΜΕΤ shop ανάμεσα στις πολυτελείς εκδόσεις για την τέχνη και τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική να’ σου οι οδηγοί της εκλεπτυσμένης και εστέτ καθημερινότητας: « Πώς να δέσεις μια γραβάτα: οδηγός για το πώς να ντυθεί ένας Τζέντλεμαν», «Τι θα έκανε η Κλεοπάτρα; Μαθήματα ζωής από 50 πιο εντυπωσιακές γυναίκες της ιστορίας», «Αυτό το βιβλίο …θα σε βάλει για ύπνο!» «Μια σύντομη ιστορία της μέθης»…

Για τον Τζέρι, η Νέα Υόρκη είναι η Disneyland των ενηλίκων … Για μένα είναι η πόλη που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει μοναξιά και την ανάγκη να την ξεγελάσεις γλεντώντας …

Κι όμως. Αυτή την πόλη θα την σκιάζει για πάντα ο Ποιητής.  Καταδύθηκε στα άδυτα της απομόνωσης και της αλλοτρίωσης της σύγχρονης νεοϋορκέζικης κοινωνίας για να αναδυθεί μάρτυρας, ένας χριστός που με το αίμα του θα δροσίσει την ανδαλουσιανή γη, τη γη που τόσο αγάπησε.

Η αυγή φτάνει και κανείς δεν  τη  γεύεται

γιατί εδώ δεν υπάρχει αύριο ούτε έγκυρη ελπίδα.

Φορές τα κέρματα σε  παράφορα  σμήνη

τρυπούν και  καταβροχθίζουν εγκαταλειμμένα παιδιά.

Οι πρώτοι που βγαίνουν καταλαβαίνουν μέσα στα κόκκαλά τους

πως δε θα  υπάρξει παράδεισος  ούτε  αγάπες που μάδησαν.

Ξέρουν ότι πηγαίνουν στο βούρκο από αριθμούς και νόμους,

στα παιχνίδια δίχως τέχνη,  στους ιδρώτες χωρίς καρπό.

Αλυσίδες και  θόρυβοι  θάβουν το φως

σε ξεδιάντροπη πρόκληση επιστήμης δίχως ρίζες.

Στα προάστια υπάρχει ένας  νυσταγμένος κόσμος που διστάζει

σαν να  ‘χει μόλις βγει από ένα αιματηρό ναυάγιο.

Ποιητής στη Νέα Υόρκη

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα