Τέλη Φλεβάρη 2022. Με την αδημονία ενός ταξιδιού αλλά κυρίως με το πείσμα να χαρίσεις στον εαυτό σου αυτό που αγαπάς, όσο μπορείς να το κάνεις, ετοιμάζω τη βαλιτσούλα. Γιατί Παρίσι; Γιατί τώρα; Τρεις μόνο ημέρες; Δεν υπήρξε προορισμός των ονείρων μου ποτέ. Κατάλοιπο εφηβείας (;) να πας κόντρα στο γενικά λατρεμένο- προβεβλημένο- πολυδιαφημισμένο- πολυπολύ… Σε αυτή την εφηβεία – που κατά κάποιο τρόπο έχει πετρώσει μέσα μου σε ιδιοσυγκρασία- οφείλω να αποτίσω φόρο τιμής. Έχουν χαλαρώσει και πάλι τα μέτρα, μόλις την προηγούμενη έχει ανακοινωθεί η είδηση της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Κοιτάζω πίσω τότε που όλα έμοιαζαν κατορθωτά και ο κόσμος εκεί να τον ανακαλύψω … Ο ντουνιάς τώρα με φοβίζει και γω σκυλάκι του Παυλόφ ψάχνω πλέον τη γωνία μου να κουρνιάσω παραδομένη στο learning helpless. Πόσο λίγος έλεγχος της ζωής μου, μου αναλογεί; Ο χρόνος περνά με τη μόνη βεβαιότητα μιας περιρρέουσας ανασφάλειας, αστάθειας και αποπροσανατολισμού. Η όποια ‘κανονικότητα’ έχει καταλυθεί…και τι μένει; Κόντρα στην απομαγικοποίηση του καιρού,  θα βάλω ‘τικ’ στη λίστα των επιθυμιών μου, πιστή στη νοητή συμφωνία ‘απωθημένα δεν αφήνουμε’. Καιρός λοιπόν να πιούμε εκείνη την μπύρα στον τάφο του Τζιμ, ε, πάμε και ένα Λούβρο…

Το Παρίσι τόπος του απόλυτου ρομαντισμού (εάν δεν πας ζευγάρι τρως πόρτα; Σου βρίσκουν εκεί ζευγάρι; Περνάς και μόν@ σου καλά ; ), γλωσσικού σωβινισμού (‘κανείς δεν μιλά αγγλικά’), του μπερέ (σου βάζουν έναν άμα τη αφήξει, αντίστοιχα με το λουλουδένιο κολιέ της Χαβάης;), μπιστρό, μπιστρό και μπιστρό με μπόλικη allure αλά φρανσέ…λίγα από τα πολλά που συνοδεύουν το μύθο Παρίσι…

«Εάν θέλεις να γνωρίσεις μία πόλη, αφέσου να χαθείς στους δρόμους της». Αλάνθαστη οδηγία , πράγματι, κι αν μιλάμε και για την περίπτωση όπου διαβάζω χάρτη είναι ελάχιστα καλύτερη συνθήκη από το αποκωδικοποιώ σανσκριτικά, ε τότε αποτελεί μονόδρομο.

Η ρυμοτομία της πόλης βοηθά να εξοικειωθείς γρήγορα. Ας είναι καλά ο βαρόνος Οσμάν που ανέλαβε να φέρει σε πέρας το μετασχηματισμό της Γαλλικής πρωτεύουσας, ήδη από το 1853 (και δεν ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ‘αντιπαροχής’ και του ‘ένα κεραμίδι να βάλουμε το κεφάλι μας από κάτω’- μέγα παραμύθι ελληνικό, καθώς το κεφάλι μας βολεύεται σε πολλά κεραμίδια, θέλει και τροχούς και αγροτεμάχια μπάι δε σι και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος). Η πόλη δεν φείδεται ..μπιστρό, καφέ και παρέες που ζωηρά συζητούν μεταξύ τους (μαραζώνουν τα κινητά στις τσάντες…σνομπάρουν τα σόσιαλ;). Όσο πλησιάζω στο Σηκουάνα και στη θέα αυτού νιώθω να καταδύομαι σε μια άλλη εποχή, αυτή του Βίκτωρ Ουγκό ( κρυφοκοιτώ στις όχθες του ποταμιού να δω τη σκιά του καταδιωκόμενου Γιάννη Αγιάννη), της παρέας των ιμπρεσιονιστών Ντεγκά, Λοτρέκ, Γκογκέν, Πισαρό, Βαν Γκογκ, της Εντίθ Πιάφ και της Ζοζεφίν Μπέικερ. Πάνω στη γέφυρα το μάτι μου επιθεωρεί τα νερά προσδοκώντας να τα δω να ταράζονται από την καταδίωξη του Lupin στα νέα επεισόδια προσεχώς…

Αναλογίζομαι ότι κάτι ανάλογο θα συνέβη στο Γούντι Άλεν για να γυρίσει το Midnight in Paris, μια ταινία που δεν κατάλαβα το λόγο που την γύρισε μέχρι που περπάτησα εκεί που περπάτησε, ώστε να κατανοήσω τι δεν πήγε καλά: το Παρίσι, ανυπέρβλητος πρωταγωνιστής μάγεψε τόσο το σκηνοθέτη που λησμόνησε σενάριο και  άφησε έρμαιο τον ήρωά του  Γκιλ να περιφέρεται στο χρόνο μονίμως σαστισμένο.

Έξω από το Λούβρο οι ουρές των τουριστών σε σχηματισμό δράκου, σαν αυτόν της ολυμπιάδας του Πεκίνο, το ανθρώπινο θεριό ωστόσο, δεν πρόκειται να καταπιεί το Λούβρο αλλά μάλλον να προσφερθεί θυσία σε αυτό…Η προνοητικότητα (να έχεις βγάλει ήδη διαδικτυακά εισιτήριο), η υπομονή και η ανθεκτικότητα (στην προκειμένη στο κρύο) είναι αξίες που πολύ εκτιμώνται.

Το Λούβρο εντυπωσιάζει σίγουρα με τον πλούτο των εκθεμάτων του και υπόκωφα επιβεβαιώνει αυτό που κάποτε ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο είπε σχολιάζοντας τις δύο ηγέτιδες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ‘οικονομικά εύρωστη και τεχνολογικά αναπτυγμένη η Γερμανία αλλά υστερεί μπροστά στην πολιτισμική υπεροχή της Γαλλίας’. Σωστό ή λάθος, εδώ μέσα φωνάζει υπεροχή. Μιας Γαλλίας που υπήρξε δύναμη αποικιοκρατική και μέχρι σήμερα παραμένει υπερπόντια με κτήσεις σε όλες τις ηπείρους: Γαλλική Πολυνησία, Γουιάνα, Μαρτινίκη, Γουαδελούπη, Ρεϋνιόν και ποιος ξέρει τι άλλο που …Ο Ναπολέων στους πολέμους του φροντίζει να αποκομίζει αρχαιότητες σουβενίρ, μια ‘παράδοση’ που θα ακολουθήσουν και οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις όπου βρεθούν, κάπως έτσι εξηγείται και η παρουσία Γάλλων αρχαιολόγων στη Θεσσαλονίκη στα μετόπισθεν του Α’ΠΠ. Κατά τον Β’ΠΠ για να γλιτώσουν τα εκθέματα από τυχόν βομβαρδισμούς θα φυγαδευτούν εσπευσμένα Κύριος είδε που. Εν πάση περιπτώσει, με αυτά και με τα άλλα, να μαστε σήμερα εμείς να περιδιαβαίνουμε τους μεγαλοπρεπείς διαδρόμους,  εκστασιασμέν@ και να αναφωνούμε ‘ωωωω’ μπροστά σε έργα ορόσημο της ανθρώπινης πολύπαθης ιστορίας, του πολιτισμού και της τέχνης. Οπότε, κάπως έτσι προσπερνάμε ‘λεπτομέρειες’ τύπου πού πήγαν τα επεξηγηματικά καρτελάκια στην αγγλική; Γιατί τα βλέπω όλα ‘γαλλικά’; Και εδώ δικαιώνεται χρόνια μετά η φίλη μου η Κατερίνα που μπροστά στον πίνακα του Μιρό στη Μαδρίτη εύλογα αναρωτήθηκε ‘Ε, τώρα τι είναι αυτό; Δεν καταλαβαίνω’- ‘Στάσου απέναντι, κοίτα τον, θα σου μιλήσει’ – ‘Σε ποια γλώσσα θα μου το πει; Θα καταλάβω;’

Η επόμενη ημέρα είναι η ημέρα του τάματος. Le cimetiere du Pere- Lachaise. Αυτή η διαδρομή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο περπατώντας (μέρος του τάματος), από τη μία όχθη του Σηκουάνα στην άλλη, με οδηγό χάρτη, gps και του αλάνθαστου ‘ρωτώντας πας στην πόλη’. Ευτυχώς δεν επαληθεύθηκε το ‘Παριζιάνοι δεν μιλούν αγγλικά’, του εναντίον αποδείχθηκαν πρόθυμοι και εξυπηρετικοί ή εμείς πια σταθήκαμε τόσο τυχερές και συμπαντικά ευνοημένες που πέσαμε στους ελάχιστους Παριζιάνους που γνωρίζουν αγγλικά και προθυμοποιούνται να ξεστραβώσουν το δόλιο τουρίστα.

Το κοιμητήριο, ένας αχανής τόπος και επιβλητικός, αποτελεί την τελευταία κατοικία πολλών και αγαπημένων ‘αθανάτων’. Εδώ αναπαύονται οι Edith Piaf, Marcel Proust, Oscar Wilde, Delacroix…..και πολλοί άλλοι. Ένας χάρτης στην είσοδο διατίθεται στον επισκέπτη ως άλλος μίτος της Αριάδνης, γατί όσο περισσότερο σουλατσάρεις τόσο αισθάνεσαι να χάνεσαι μέχρι απελπισίας ότι δεν θα ξαναδείς την έξοδο. Εάν μέναμε στο χάρτη μάλλον ακόμη εκεί θα ήμασταν να ψάχνουμε τον τάφο του πολυαγαπημένου, καθώς όμως είναι πολυαγαπημένος πολλών ακολουθήσαμε τη ροή του κόσμου –προσκυνητών του σαμάνου της αειθαλούς νιότης. Σφήνα ανάμεσα σε άλλους τάφους μαυσωλεία, σαν το αγριόχορτο στον κήπο των Βερσαλλιών, αναπαύεται ταπεινά ο Τζιμ. Τα άδεια μπουκάλια ολόγυρα, λουλούδια, φωτογραφίες και σημειώματα μαρτυρούν ότι τα κιγκλιδώματα που περιστοιχίζουν τον τάφο δεν είναι ικανά να συγκρατήσουν τους πιστούς από το να αποδώσουν σέβη και λατρεία. Ετερόκλητος ο κόσμος που συρρέει μα αν και μου είναι ξένος, νιώθω ότι ανήκουμε στην ίδια φυλή, μετέχουμε στο ίδιο τελετουργικό, μοιραζόμαστε την ίδια συγκίνηση και την ίδια σπίθα, που άφησε πίσω του ο καταραμένος ποιητής σαν κάηκε από την ίδια του τη φλόγα.   

Θεσσαλονίκη 2025. Από τότε μέχρι σήμερα περάσαν κιόλας τρία χρόνια και ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κανονικοποιηθεί και έπονται και άλλοι προς κανονικοποίηση πόλεμοι εθνικοί και πόλεμοι αστικοί, η Γαλλία αντιστάθηκε τελευταία στιγμή στη Λεπέν για να το γιορτάσει με μια εναρκτήρια γιορτή Ολυμπιακών Αγώνων που έμελλε να αποκαλύψει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, ο ‘δυτικός πολιτισμός’ σε αποσάθρωση και η Ευρώπη μουδιασμένη, λίγη και φοβική απέναντι σε αυτά που έρχονται.

Και η φωνή του –Κατά τον δαίμονα εαυτού- Jim τραγουδά

 “Riders on the storm / Into this world we’re born / Into this world we’re thrown / Like a dog without a bone / An actor out on loan.”